downloadესეც ჩემი ასეული! ეს არ არის არც სანამ ცოცხალი ხარ  რომ უნდა წაიკითხო, არც მარტო  ჩემი ფავორიტები ან საყვარელი წიგნების ჩამონათვალი  (თუმცა უმეტესობა უკვე არის ჩემს უსაყვარლეს წიგნებს შორის) ეს არის ასეული რომელსაც ამ ბლოგის შექმნისას ჩაეყარა საფუძველი და მოიცავს თითქმის ყველა იმ ჩემს მიერ ახლად (პირველად) წაკითხულ წიგნს რომლებიც  ამ ბლოგის შექმნის შემდეგ წავიკითხე.

ეს ასეული დავიწყე და დავამთავრე მურაკამით, (თავიდან შემთხვევით და ბოლო სპეციალურად) მურაკამის გარდა  ამ ასი წიგნის განმავლობაში გავეცანი და შევიყვარე ბევრი ახალი მწერალი  და ბევრი ძველად შეყვარებული მწერალიც უფრო მეტად შევიყვარე, რამდენიმე წიგნმა იმედიც 14519678-Green-check-mark-with-3d-man-Stock-Photo-done-good-jobგამიცრუა, უფრო მეტმა მოლოდინს გადააჭარბა, საბოლოოდ რომ ვუყურებ არც თუ ურიგო ასეულია, ყველა რაღაც დროის მონაკვეთს მახსენებს, ხან დეპრესია მქონდა, ხან სულ არ მეკითხებოდა, ხანაც დასავიწყებლად ვკითხულობდი და წიგნიდან თავს არ ვიღებდი ხანაც საერთოდ ახლოს ვეღარ ვეკარებოდი წიგნს ისეთი უაზრობებით მქონდა თავი გამოტენილი… თუმცა ასეა თუ ისე ასეული შედგა და ფრიად კმაყოფილი ვარ.

დიდი მადლობა ყველას ვინც რამენაირად მომაგენით და  გამომეხმარეთ, (მოწონებით თუ დაკომენტარებით თუ უბრალოდ წაკითხვით…) ყოველი ახალი გამოხმაურება, ახალი კომენტარი ან მოწონება  მოტივაციას მაძლევდა არ მიმეტოვებინა ეს საქმე შუა გზაზე  ამიტომ თუმცა დაგვიანებით მაგრამ  მაინც გავედი ბოლოში. ეს ჩემი 26 წლის მანძილზე პირველი შესრულებული გეგმაა (ნებისყოფასთან ნამეტანი მწყრალად ვარ) ამიტომაც შეიძინა განსაკუთრებული სტატუსი ამ ასეულმა…

 

I წიგნი: ჰარუკი მურაკამი – “ნადირობა ცხვარზე”
II წიგნი : მარიო ვარგას ლიოსა – “დეიდა ხულია”
III წიგნი: ალბერ კამიუ – “შავი ჭირი”
IV წიგნი: ჰერმან ჰესე – “დამსვენებელი”
V წიგნი : პეტერ შტამი – “აგნესი”
VI წიგნი: მიგელ დე უნამუნო – “სიყვარული და პედაგოგიკა” და “აბელ სანჩესი”
VII წიგნი: ხოსე მარტინეს ასორინი – “ნება”
VIII წიგნი: ვლადისლავ სტანისლავ რეიმონტი – “პანტერა” და წერილები შეყვარებულს.
IX წიგნი: ერნესტ ჰემინგუეი – “მშვიდობით იარაღო”
X წიგნი: რეი ბრედბერი – 451º ფარენჰეიტით
XI წიგნი: გაბრიელ გარსია მარკესი _ “ჩემი ნაღვლიანი მეძავების გახსენება” და “გამოცხადებული სიკვდილის ქრონიკა”
XII ხულიო კორტასარი – “კლასობანა”
XIII წიგნი: ანა ფრანკი – “ანა ფრანკის დღიური”
XIV წიგნი: ემილი ბრონტე – „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“
XV წიგნი: მილან კუნდერა – ” ყოფის აუტანელი სიმსუბუქე”
XVI წიგნი: პოლ ოსტერი – “მისნის ღამე”
XVII წიგნი: ჩაკ პალანიკი – “მებრძოლთა კლუბი”
XVIIIწიგნი: ფრანსუაზ საგანი – “სალამი სევდავ” და “გიყვართ ბრამსი?”
XIX წიგნი: ვირჯინია ვულფი – “მისის დოლოვეი”
XX წიგნი: ჯეკ ლონდონი – “მარტინ იდენი”
XXI წიგნი: პ.გ. ვუდჰაუსი – “დაიკიდე ჯივზ!
XXII წიგნი : გი დე მოპასანი – “ლამაზი მეგობარი”
XXIII წიგნი: ემილ ზოლა – “ქალთა ბედნიერება”
XXIV წიგნი: დოსტოევსკი – “თეთრი ღამეები”
XXV წიგნი: კობო აბე – “ქალი ქვიშაში” და “ადამიანი ყუთი”
XXVI წიგნი: ჯემალ ქარჩხაძე – “ანტონიო და დავითი”
XXVII წიგნი: დოსტოევსკი – “მარადი ქმარი”
XXVIII წიგნი:ჰერბერტ უელსი – ” უჩინარი კაცი”
XXIX წიგნი: მილან კუნდერა – “შეუცნობელი”
XXX წიგნი: ფრედერიკ ბეგბედერი -“სიყვარული ცოცხლობს სამ წელიწადს”
XXXI წიგნი: მიხაილ ბულგაკოვი – “ახალგაზრდა ექიმის ჩანაწერები”
XXXII წიგნი: მიშელ უელბეკი – “რუკა და ტერიტორია”
XXXIII წიგნი:თომას მანი – “ტონიო კრიოგერი” და “სიკვდილი ვენეციაში”
XXXIV წიგნი: ფრანსუაზ საგანი – “მზის ნამცვრევი ცივ წყალში”
XXXV წიგნი: ჰაინრიხ ბიოლი – “კლოუნის თვალთახედვა”
XXXVI წიგნი: ეტელ ლილიან ვოინიჩი – “კრაზანა”
XXXVII წიგნი:ფრანც კაფკა – ” პროცესი”
XXXVIII წიგნი:პ. გ. ვუდჰაუსი – “ვუსტერთა გვარის ღირსება”
XXXIX წიგნი: დოსტოევსკი – “მოთამაშე”
XL წიგნი: ჯონ აპდაიკი – “ბაჭია, გაიქეცი”
XLI წიგნი: ჯემალ ქარჩხაძე – “მდგმური”
XLII წიგნი: ფრედერიკ ბეგბედერი – „რომანტიკული ეგოისტი“
LXIII წიგნი: პ.გ. ვუდჰაუსი – ეგრე გააგრძელე ჯივზ!
XLIV წიგნი: ჯეკ კერუაკი – “გზაზე”
XLV წიგნი: კურტ ვონეგუტი – “ჟამთაძვრა”
XLVI წიგნი: დოსტოევსკი – “იატაკვეშეთის ჩანაწერები”
XLVII წიგნი : მიშელ უელბეკი -“სიცოცხლის გაგრძელება” და სხვა ტექსტები
XLVIIIწიგნი: მიგელ დე უნამუნო – “დეიდა ტულა”
XLIX წიგნი: ვუდი ალენი – “თანამდევი მოვლენები”
L წიგნი : ჯერომ სელინჯერი – „ფრენი და ზუი“
LI წიგნი: ბექა ადამაშვილი – “ბესტსელერი”
LII წიგნი: ჰენრი მილერი – “კირჩხიბის ტროპიკი”
LIII წიგნი: ჯემალ ქარჩხაძე – ” ქარავანი”
LIV წიგნი: ალბერ კამიუ – “სიზიფის მითი”
LV წიგნი: ჰარუკი მურაკამი – “კაფკა პლაჟზე”
LVI წიგნი: ნიკოლო ამანიტი – “მე არ მეშინია”
LVII წიგნი: მიშელ უელბეკი – “ლანსაროტე”
LVIII წიგნი : სემუელ ბეკეტი – “მოლოი”
LIX წიგნი: ჯერომ სელინჯერი – “ჭერი ასწიეთ დურგლებო” და “სიმორი – შესავალი”
LX წიგნი: კურტ ვონეგუტი – “სარწეველა ფისოსათვის”
LXI წიგნი: ჯულიან ბარნსი – “დასასრულის განცდა”
LXII წიგნი: ჩარლზ ბუკოვსკი – “მაკულატურა”
LXIII წიგნი : ელიფ შაფაქი – “სიყვარულის 40 წესი”
LXIV წიგნი: ჯონ მაქსველ კუტზეე – “სირცხვილი”
LXV წიგნი: გურამ დოჩანაშვილი – “მერომელიღაცე მიხეილ, და სხვანიც კიდევ ორ ორნი”
LXVI წიგნი: ჯეკ კერუაკი – “დჰარმის მაწანწალები”
LXVII წიგნი : ჯოის კეროლ ოუტსი – “შავი წყალი”
LXVIII წიგნი: ერიკ – ემანუელ შმიტი – “ნოეს შვილი”
LXIX წიგნი: უილიამ ს. ბეროუზი – “ჯანქი”
LXX წიგნი: თომას პინჩონი – ” ლოტ 49 -ის გამოცხადება “
LXXI წიგნი: ფრედერიკ ბეგბედერი _ მიშველე! _ ბოდიში”
LXXII წიგნი: ერნესტო ჩე გევერა – “მოტოციკლისტის დღიური”
LXXIII წიგნი: მიშელ უელბეკი – “მორჩილება”
LXXIV წიგნი: ოლდოს ჰაქსლი – ” საოცარი ახალი სამყარო”
LXXV წიგნი:ჰანტერ ს. თომპსონი – “ზაფრა და გულისრევა ლას ვეგასში”
LXXVI წიგნი: ელიზაბეტ ჯილბერტი – “ჭამე, ილოცე, შეიყვარე”
LXXVIII წიგნი: ჯორჯ ბერნარდ შოუ – “პიგმალიონი”
LXXVII წიგნი: სემუელ ბეკეტი – “გოდოს მოლოდინში”
LXXIX წიგნი: დოსტოევსკი – “დანაშაული და სასჯელი”
LXXXწიგნი: კურტ ვონეგუტი – “სასაკლაო 5…”
LXXXI წიგნი: ერნესტ ჰემინგუეი – “აღმოხდების მზე” – (ფიესტა)
LXXXII წინგი: ფრესნის სკოტ ფიცჯერალდი _ “დიდი გეტსბი”
LXXXIII წიგნი: ჰარუკი მურაკამი – “სამხრეთით, საზღვრის მიღმა, მზის დასავლეთით”
LXXXIV წიგნი: სერგეი დოვლატოვი – “უცხოელი”
LXXXV წიგნი: ონორე დე ბალზაკი – “შაგრენის ტყავი”
LXXXVI წიგნი:კნუტ ჰამსუნი – “მისტერიები”
LXXXVII წიგნი: კურტ ვონეგუტი – “გალაპაგოსი”
LXXXVIII წიგნი: ჟან პოლ სარტრი – “ალტონელი განდეგილები”
LXXXIX წიგნი: ერიხ მარია რემარკი – “დასავლეთის ფრონტი უცვლელია”
XC წიგნი: ანატოლი ფრანსი – “ანგელოზთა აჯანყება”
XCI წიგნი: ჯეკ ლონდონი – “სმოკ ბელიუ”
XCII წიგნი: დათო ტურაშვილი – “სხვა ამსტერდამი”
XCIII წიგნი: ნაირა გელაშვილი – “ამბრნი, უმბრნი და არაბნი”
XCIV წიგნი: გიორგი კეკელიძე – “გურული დღიურები” და “ორი თავგადასავალი”
XCV წიგნი: ანტუან დე სენტ ეგზიუპერი – “ადამიანთა მიწა”

XCVI წიგნი: იასუნარი კავაბატა – “ათასფრთიანი წერო”
XCVII წიგნი: ჩარლზ ბუკოვსკი – ” ფოსტა”
XCVIII წიგნი: დენიელ კიზი – “ყვავილები ელჯერნონისთვის”
XCIX წიგნი: ჩარლზ ბუკოვსკი – “ქალები”
C წიგნი: ჰარუკი მურაკამი – “ნორვეგიული ტყე”

Advertisements

book_5bdae0ed6023d.jpgროგორც ჩემს საიუბილეო პოსტში დავწერე 2018 წელი კითხვის მხრივ ჩავაგდე, სულ 52 ის ნაცვლად 28 წიგნი წავიკითხე და აქედან ორზე დავწერე ბლოგი.

2019 წელი როგორც ახალ წელს შეეფერება კარგი შემართებით დავიწყე და მოცალეობისას ერთი პატარა წიგნიც წავიკითხე რომლის შესახებაც ამ ბლოგში მოვყვები.

ვაღიარებ ბრაზილიელი მწერლის მოასირ სკლიარის შესახებ  ამ წიგნამდე  არაფერი გამეგო, როგორც ვიკიპედიიდან გავარკვიე მისი ყველაზე ცნობილი წიგნი 1981 წლის ნოველაა – Max and the Cats (Max e os Felinos).

 

ხოლო რაც შეეხება ამ პატარა წიგნს “კაფკას ლეოპარდები” – 2000 წელს დაწერილი ეს წიგნი შარშან გამომცემლობა “დიოგენე”-მ  გამოსცა თავის ძალიან კარგ სერიაში  ET CETERA

როგორც ვიკიპედიიდან გავიგე მოასირ სკლიარის წიგნების ძირითადი თემა ებრაელებს და მათ დიასპორას უტრიალებს, ასევე აღწერს მათ ცხოვრებას ემიგრაციაში კერძოდ ბრაზილიაში. ამ წიგნში მსგავსი თემებია. როგორც აღვნიშნე  არის პატარა ადვილად წასაკითხი და გადმოცემულია საინტერესო, შეიძლება ითქვას (შეიძლება არც ითქვას) სახალისო  ისტორია, კაფკას ლეოპარდების მთავარი გმირი კი მემარცხენე ტროცკისტი ბიჭია wilmarx-sand-osleopardosdekafka.jpgსახელად “თაგუნა” რომელიც უკრაინის ერთ პატარა სოფელში ცხოვრობს და  მეგობრის მაგივრად წავა პრაღაში საიდუმლო მისიით რომლის შესახებაც თვითონაც ბევრი არაფერი იცის, ისედაც გაურკვევლობაში მყოფი იქ კიდე ბევრ რამეს აურ დაურევს ამ არეულობისას ფრანც კაფკასაც გაიცნობს, მისგან ხელმოწერილ ჩანაწერსაც დაისაკუთრებს ტაძარში შევარდნილ ლეოპარდების შესახებ  და ცხოვრების პირველ და ერთაერთ ნამდვილ სიყვარულსაც გადაეყრება… მოკლედ ბევრი უცნაური დამთხვევა და მოულოდნელი განვითარებები შეგხვდებათ წიგნში რომლის ბოლოს ჩვენი თაგუნა უკვე მოხუცია და გადახვეწილია ბრაზილიაში და ახლა მისი (უფრო სწორად ძმის) შვილიშვილია რადიკალი თუმცა არა ტროცკისტი არამედ სტალინისტი ისევ არეულობა და ისევ  კაფკა გაერევა საქმეში ოღონდ შემორჩენილი ხელნაწერის საშუალებით.

os_leopardos_de_kafkaსიმართლე გითხრათ უცნაური წიგნია, კაფკასნაირია, რა დავწერო  არ ვიცი რადგან კარგად ისიც არ ვიცი რა და რაზე წავიკითხე  (დაზუსტებით/დარწმუნებით) ზუსტად ისეთი შეგრძნებაა კაფკას წიგნების წაკითხვის მერე რომ მეუფლება ხოლმე, თითქოს იგებ რაღაცას მიუხვდები, აქეთ მეტაფორა იქით ვარაუდი თუმცა დარწმუნებული მაინც ვერაფერში იქნები, შეიძლება მიხვდი, შეიძლება ვერა, იგულისხმა კი ის რაც შენ გაიფიქრე და ა.შ.  ასეა თუ ისეა ასეთი პატარა  წიგნი რომელიც ამდენს დაგაფიქრებს, პრაღაში გამოგზაურებს, მივიწყებულ კომუნისტურ მანიფესტში ჩაგაჭყიტებს,  ფრანც კაფკას გაგაცნობს, მის უცნაურ მისამართიან ცარიელ ბინაშიც შეგაჭყიტებს, მის უცნაურ ჩანაწერზე ტვინსაც გაჭყლეტინებს  ღირს წაკითხვად, იმედია მოასირ სკლიარის სხვა წიგნი აი ის თავში რომ ვახსენე ყველაზე ცნობილიათქო ითარგმნება ქართულად, მასაც სიამოვნებით წავიკითხავდი.

wordpress-com-anniversary1გილოცავთ შობას!  ასევე გილოცავთ უნიჭო ცაციის დაბადების დღესაც მას დღეს დაახლოებით ამ საათსა და წუთზე 6 წელი შეუსრულდა. ვაღიარებ მეექვსე წელი ჩავაგდე როგორც ბლოგერმა, სულ რაღაც 6 ბლოგი გამოვაქვეყნე აქედან ერთი მეხუთე წლის დაბადების დღის აღსანიშნავი იყო…ასევე ჩავაგდე როგორც მკითხველმა  52 დაგეგმილი წიგნის მაგივრად წავიკითხე 28 აქედან მხოლოდ და მხოლოდ  ორზე დავწერე მიმოხილვა. მოკლედ  მქონდა მშვენიერი გეგმები რომელიც ასევე მშვენივრად ჩავაგდე…ეს გეგმების ჩაგდება უკვე ტრადიციად მექცა :/

მქონდა წელი როცა გეგმებს ჩამოვწერდი და ვერ ვასრულებდი, მქონდა წელი როცა აღარ 800px_COLOURBOX21468270.jpgჩამოვწერე გეგმები (ჩაგდების შიშით) და რაც გავიფიქრე ვერც ის შევასრულე… ქეცბაიასი არ იყოს აქედანაც და იქიდანაც ვცადე მაგრამ არაფერი გამომივიდა.

მოვრჩი წუწუნს. ყველაფრის მიუხედავად მომავალ წელს იმედი ვუყურებ და ვგეგმავ ვიაქტიურო ჩემს უნიჭო სამყოფელზე. თუ ვინმე შემეხმიანებით ხანდახან მაინც ხო მთლად გადასარევი წელი იქნება და ალბათ მოტივაციაც მომემატება რომ მეტი ვწერო. მაშ ასე 2019 წლის  გეგმები ასეთია:

1. 50 წიგნის წაკითხვა და რა თქმა უნდა ორმოცდაათივეზე დავწერ ბლოგ-მიმოხილვას.

2. ჩემს მუსიკალურ აღმოჩენებს და ახალ ახალ სიმღერებს რომლებიც ამომჩემდებიან 2019 წელს  აუცილებლად გაგიზიარებთ ხოლმე,  ამ წლიდან აღვადგენ ამ სათუთ-საყვარელ კატეგორიასაც.     ესეც წინა წლის საუკეთესო აღმოჩენა/ამოჩემება

 Hamilton Leithauser + Rostam – A 1000 Times

3. და ერთი გასაიდუმლოებული პროექტი რომელზეც მოგვიანებით დავწერ როდესაც შევატყობ რომ გამოდის და ჩავარდნისკენ არაა განწირული.

ასე რომ კიდევ ერთხელ გილოცავთ შობას, ვულოცავ საკუთარ მეორე ( ბლოგერ ) მეს ექვსი წლის იუბილეს და  ვისაც ცუდად გაქვთ საქმეები და გამოსწორებას ცდილობთ ეს დღე ყოფილიყოს თქვენთვის ახალი უკეთესი ცხოვრების დასაწყისი და თუ საკუთარი თავის გამოსწორებას ცდილობთ  უკეთესი მე-ს დაბადების დღე.  ამის განსახორციელებად შობაზე უკეთეს დღეს ხომ ვერც ნახავთ.

6334კაზიო იშიგურო – 2017 წლის ნობელიანტი მწერალია მისი წიგნი  “never let me go” “არასოდეს გამიშვა” კი პირველია რაც ამ იაპონური წარმოშობის ბრიტანელი მწერლის შემოქმედებიდან წავიკითხე.

ესაა ისტორია, რომელშიც ადამიანად ყოფნის იდეა სამი ბავშვის ცხოვრების მაგალითზეა წარმოდგენილი. რუთი, ქეითი და ტომი ინგლისის განაპირას მდებარე პანსიონის, ჰეილშემის მოსწავლეები არიან. ეს თითქოს გარესამყაროსგან მოწყვეტილი ადგილია, სადაც უცნაური, მისტიკური წესები მოქმედებს; სადაც მათი ცხოვრება დაგეგმილია, ბედი – წინასწარ განსაზღვრული; სადაც მასწავლებლები მუდმივად შთააგონებენ მოსწავლეებს, რომ ისინი განსაკუთრებულნი არიან.
და რატომ არიან ისინი განსაკუთრებულნი? რა გამოარჩევს „ჰეილშემის შვილებს“ სხვებისგან? – ბავშვებისთვის პასუხი უცნობია. ისინი კლონები არიან, სამომავლოდ კი დონორები უნდა გახდნენ.

ეს წიგნზე არსებული აღწერა ასე თუ ისე აღწერს თუ რაზეა წიგნი, ცოტა მეტი რომ ვთქვათ წიგნზე არ ვიცი რამდენად სპოილერად ჩაითვლება რადგან რაც ამ აღწერაშია და რაც პირველივე ფურცლებიდან ცხადი ხდება იმაზე მეტს წიგნში მომხდარი ამბებიდან ვერაფერ დასასპოილერებელს ვერ ვხედავ თუ არ ჩავთვლით გადავადების თემას რომელსაც ქვემოთ შევეხებით.

რაც შეეხება წიგნს იკითხება ძალიან ადვილად და დინამიურად, ყვება ქეითი თავის თავზე,MV5BMTM3NDQ1MjE2OF5BMl5BanBnXkFtZTcwNDIxNTk2Mw@@._V1_UX182_CR0,0,182,268_AL_ მოგონებებზე, მეგობრებსა და საკუთარ გრძნობებზე,  უკვე დამდგარი მომავლიდან ბევრ ბავშობაში თუ მოზრდილობაში მომხდარ დეტალს ახლებურად აფასებს რასაც ადრე ყურადღებას არ აქცევდა ასე ვთქვათ განვლილ ცხოვრებას აჯამებს და ქეითის პარარელურად მკითხველი იწყებს (მე ასე დამემართა) თავის ცხოვრების შეჯამებას თუ არა დაფიქრებას, თავის გაიგივებას, გამოსავლის ძიებას და შეიძლება კითხვების დასმასაც…

ამასთან წიგნში აღწერილი მომავალი არ გეჩვენება რაღაც ფანტაზიად ან უტოპიურ სამყაროდ, გეჩვენება რომ რეალურ ისტორიას კითხულობ არ გიჩნდება იმის განცდა რომ ეს სისულელეა ადამიანები აქამდე როგორ მივლენ ან ეს ტექნიკურად შეუძლებელია ან მორალურად დაუშვებელი, ყველაფერს იღებ როგორც არსებულს უკვე მომხდარს და აქ დავინახე ის დეტალები რითიც შეგიძლია მკითხველი აღფრთოვანდე მწერლის გამო და მიხვდე რომ ნობელის პრემიით თუ მის გარეშე განსაკუთრებულად ნიჭიერ მწერალთან გაქვს საქმე.

პირველი მნიშვნელოვანი რამ რაზეც წიგნი გაფიქრებს არის აღწერაში ნათქვამი – ადამიანად ყოფნის იდეა –  მეორენაირად რომ ვთქვა –ის ფაქტი რომ ჩვენ ყველანი სიკვდილმისჯილები ვართ. სიკვდილმისჯილობა ვუდის ალენის ერთ ფილმში ერთი რეალისტი  პერსონაჟიდან ვისესხე რომელიც ამბობს ფრაზას  რომ ცხოვრება უსამართლოა:  დაიბადე, არანაირი დანაშაული არ ჩაგიდენია და შენ უკვე სიკვდილმისჯილი ხარ.  ორიგინალში:

You’re born, you commit no crime, and then you’re sentenced to death. 

ამ წიგნის პერსონაჟები ცხოვრობენ, გარკვეულ ასაკამადე აღწევენ მერე დონორები ხდებიან და მაქსიმუმ 3 შეწირვას (არის შემთხვევა ადრეულად პირველივე ოპერაციაზე ან მეორე შეიწირვას რომ ვერ უძლებენ და კვდებიან) ასწრებენ მეოთხე ოპერაციის შემდეგ კი სრულდებიან. არავინ ახსენებს ორგანოების ამოგლეჯვას, წართმევას, სიკვდილს, სიკვდილმისჯილობას ან მკვლელობას…ისინი შეეგუენ იმ ფაქტს რომ უნდა გაიღონ ორგანოები, შეწირონ და ბოლოს დასრულდნენ. ამასთან ცდილობენ იყვნენ კარგი მომვლელები და დონორები, ცხოვრების ბოლოს ასეც აფასებენ “კარგი დონორი მაინც ვიყავი”…”კარგ მომვლელად მაინც გამოვდექი”…

ახლა ჩვენ, რეალური, ორიგინალი ადამიანები ზოგი ახალგაზრდა კვდება, ზოგი სიბერემდე აღწევს, ნელ ნელა სხვადასხვა ორგანოები უმტყუნებს თუ არა საღსალამათს ჯადოსნური სიბერით სიკვდილი მაინც ელის, მოკლედ ჩვენ ყველანი მოვკვდებით ადრე თუ გვიან, ვიცით ახალი ამბავი არაა და ამის კიდევ ერთხელ მთქმელ კაცს ნობელის პრემია რატომ მიანიჭესო შეიძლება დასვათ კითხვა…ასე თუ ისე პასუხი ქვემოთ  იქნება. ასევე უმეტესობა  ვცდილობთ ვიყოთ კარგი ადამიანები, კარგი თამაშრობლები კარგი ქმრები ან ცოლები, კარგი დედები ან მამები, ცხოვრების ბოლოს კი ხშირად ვაფასებთ რომ შვილებისთვის მაინც გავაკეთე ყველაფერი, ახლა შვილიშვილებია მთელი ჩვენი ცხოვრების აზრი, რომ ოჯახი ან შთამომავალი გრჩება, და ეს ყველაფერი ჩვენ გარდაუვალ დასრულებას ახლავს თან და ალბათ როგორც ჩვენ ისევე წიგნის პერსონაჟების ამით ვიმშვიდებთ თავს და ვცდილობთ შევეგუოთ იმ გარდაუვალ ამბავს რომელსაც ვერსად ვერ გაექცევი ანუ როგორც შოთა იტყოდა: ვერ დაიჭირავს სიკვდილსა გზა ვიწრო, ვერცა კლდოვანი; მისგან გასწორდეს ყოველი, სუსტი და ძალ-გულოვანი;
ბოლოდ შეყარნეს მიწამან ერთგან მოყმე და მხცოვანი…. ბოლო ტაეპი კი გეცოდინებათ )))

გადახვევა: ისე დასანანია ლიტერატურული პრემიები რუსთაველის დროს რომ არ იყო ჩემი აზრით კაზიუ იშიგუროს რა წინებიც აქვს დაწერილი და კიდევ მთელ ნობელიანტთა წყებას, მათი დედა აზრი რომ შეკრიბო ავთანდილის ანდერძის ნახევარს ან გასწვდება ან ვერა. მაგრამ შოთა რუსთაველისთვის ერთი ნობელის პრემია ცოტაა … თუ მიცემაა უნდა მისცე ყველა (ჩაკ ნორისის აჯიმანიებივითაა)  გადახვევის დასრულება

ახლა მე –  სახელად უნიჭო და გვარად ცაცია ) ადრე თუ გვიან მოვკვდები, მანამდე როგორც ყველა მეც მივედ მოვედები რაღაცეებს, ვიღაც ვიქნები, რამეს მივაღევ ან ვერაფერსაც ვერ მივაღწევ(ან ეს მიღწევა რა ჯანდაბაა ნეტა ვიცოდე)  ვიღაც მეყვარება, ვიღაცას გავაჩენ (ანუ სიკვდილს მივუსჯი) და ბოლოს მოვკვდები.

ერთ ერთი ჩემი უსაყვარლესი და დარტყმული ჯგუფის სიმღერის ტექსტი ასე გამოიყურება და ასე თუ ისე ეხმიანება აქ განსახილველ თემებს და იყოს აქ …

Why are you laughing? We’re all going to die tomorrow in agony we will all lie
Why are you laughing why so amused? Tomorrow senility will you confuse
Why are you laughing why so self assured? Tomorrow death and disease you’ll endure
Why are you laughing to that happy music? Only fools and idiots are optimistic
This isn’t a film with a happy end only death and disease wait for us at the end
So why are you laughing?

წიგნში პერსონაჟები არ ამბობენ რომ უსამართლობაა მათთვის ორგანოების ასე ადრე წართმევა და სიკვდილი, ან თუნდაც ის რომ შვილების ყოლის უფლება და შესაძლებლობა არ აქვთ, ისინი საუბრობენ და ფიქრობენ დონორობაზე, ექთნობაზე, გალერეაზე, ნივთებზე მათ გაცვლა გამოცვლაზე, სექსზე, გადავადებაზე (რომ შეიძლება თუ ჭეშმარიტი სიყვარული დაანახე რამდენიმე წელი გაცადონ წყვილს და შეწირვა გადაგივადონ)

გადავადების თემა მეორე მნიშვნელოვანი თემა იყო რაც მომეწონა ამ  წიგნში. პერსონაჟები რომელიც დონორები არიან, “ორგანოების ნაკრები”, ჩვენი ასლები, ჩვენი სასიცოცხლო წამალი და მათი ოცნების მწვერვალი არის რამდენიმე წელი ახალგაზრდობით და უნაყოფო (შვილის გაჩენის უფლება არ აქვთ არც შესაძლებლობა) სიყვარულით დატკობობა თუმცა მაინც ბევრ ნაყოფიერ  სიყვარულზე აღმატებულად განიცდიან და ეჭვის შეტანაც არ შეიძლება რომ მართლა განიცდიან, მართლა სტკივათ, მართლა უყვართ და ჩვენ ორგინალებს ბევრი რამის სწავლა გვართებს ჩვენივე ასლებისგან, ბევრი ვითომ უმნიშვნელო წვრილმანების  დაფასების სწავლა, პრიორიტეტების შეცვლა ცხოვრებაში რადგან დონორებით თუ უდონოროდ მაინც მოკვდავები ვართ და ადრე თუ გვიან ჩვენც დავსრულებით.

რადგან გამიგრძელდა პოსტი და უნიჭო ბოდიალი შეჯამებას მოკლედ გავაკეთებ.

მე არ ვიცი რამდენად სწორად ვუყურებ (მწერლის ჩანაფიქრიდან გამომდინარე) თუმცა ჩემი დამოკიდებულებით ეს წიგნი არის ძალიან კარგი იგავი იმაზე თუ როგორ უნდა დააფასო მოკვდავმა ადამიანმა სიცოცხლე და სიყვარული, ასევე მეგობრები და ოჯახი, ასევე მშვენიერი იგავია საკუთარ თავში ჩასახედად და დასაფიქრებლად როგორ ცხოვრობ და ღირს შენი სიცოცხლე იმად რომ აღწერილიო  ასლები “შემოგეწირონ” და გაგიხანგრძლივონ ცხოვრება თუ პირიქით ისე ცხოვრობ რომ  შენ ასლს არ აწყენს შენი ორგანო ერთი ორი ზედმეტი წლის სასიცოცხლოდ.

91dHdbv8beL._SL1500_პ.ს. ჯერ წიგნი წავიკითხე და მერე ფილმს ვუყურე, მიუხედავად იმისა რომ ძალიან კარგი მსახიობები თამაშობდნენ წიგნის მერე ფილმმა მშრალი და უემოციო განწყობა დამიტოვა, მოკლედ ისე ვერ ვისიამოვნე როგორც წიგნით. საბოლოოდ მივედი დასკვნამდე რომ წიგნის მერე ყველა ფილმი რაღაც დანაკლისის განცდას ტოვებს და ეს ცხადია რადგან საათ ნახევარში ვერც 800  გვერდიან წიგნის ყველა ეპიზოდს ვერ ჩატევ ვერც 300 გვერდიანის. ამიტომ გამოსავალს ვხედავ  თუ დეტექტივი არაა სპოილერი აზრს არ უკარგავს წიგნს  ჯერ ფილმი ნახო და მერე ის დანაკლისი წიგნით შეივსო და უფრო ღრმად გაიზარო და კიდევ ერთხელ ისიამოვნო.

 

left-handed-and-proud

სურათი  —  Posted: აგვისტო 13, 2018 in Uncategorized

RobertPlant-1200x800გეცოდინებათ რომ 19 ივლისს BLACK SEA ARENA -ზე ვიხილავთ ცოცხალ ლეგენდას robert plant -ს, ალბათ არაა საჭირო იმის  ახსნა ვინაა, ვინ იყო და ზოგადად რას წარმოადგენს მსოფლიო მუსიკისათვის ეს ადამიანი და თუ მაინც საჭიროა მაშინ ეს ჩანაწერი თქვენთვის არაა!

ეს ჩანაწერი მათთვისაა ვისაც უკვე ნაყიდი აქვს ბილეთი  ძალიან უყვარს ლედ ზეპელინი და ერთი სული აქვს იხილოს/მოუსმინოს საკუთარი  თვალ/ყურით ლეგენდარულ ადამიანს ამ ჯგუფიდან ამასთან ერთად აინტერესებს რას იმღერებს, რამდენს იმღერებს და რას უნდა ველოდეთ ამ ლაივისგან…

ამის გასაგებად ყველაზე კარგი გამოსავალია საიტი   http://www.setlist.fm

სამწუხაროდ ბოლო კონცერტებს თუ გადავხედავთ  ყველაზე კარგ შემთხვევაში 13 სიმღერა! მეტის იმედი არ უნდა გვქონდეს… 10-11 ძირითად ნაწილში და encore-ზე ერთი ან ორი R-200_LedZep_RobertPlant1975_Gruenსიმღერა.

რაც შეეხება სიმღერებს ძირითადი ნაწილი  (4-5 სიმღერა) არის ბოლო ალბომიდან  carry fire ასევე იქნება  სხვადასხვა ქავერები და სიმღერები ლედ ზეპელინის ხანიდან, თუმცა სახეცვლილი და არა კლასიკური ვარიანტები.

 

ამ ტურის (CARRY FIRE)  რის ფარგლებშიც ჩვენთანაც ჩამოდის პლანტის ლაივზე ნამღერი სიმღერების სტატისტიკა ასეთია:

qqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqqq

ალბათ პირველი 7 სიმღერა თითქმის 100 % ით იქნება ამ ლაივზეც ისევე როგორც სხვა ყველა ლაივზე იყო.

hdrrtთუმცა თუ ნახავთ სხვადასხვა კონცერტის სეტლისტებს ძალიან იცვლება როგორც თანმიმდევრობა სიმღერების ასევე 4-5 სიმღერა, ასე რომ მთლად ყველაფრის გათვლა შეუძლებელია, შეიძლება იყოს რამდენიმე სიურპრიზი და ალბათ რაც ყველა ლედ ზეპელინის მოყვარულს გაუხარდება მეტი ლედ ზეპელინის ისეთი სიმღერა რასაც იშვიათად მღერის  ბოლო პერიოდში  (თუმცა შანსი არსებობს რადგან წინა თვეშიც რომ  იმღერა ამერიკის ტურნეში)  მაგ : Going to california, hot dog,  rock n roll,  the rain song  ან თუ მოხდა სასწაული და ჩემი უსაყვარლესი D’yer Mak’er რისი შანსიც ალბათ ძალიან მცირეა.  აღსანიშნავია რომ ყველაზე ხშირად სწორედ ლედ ზეპელინის სიმღერებს ცვლის ლაივიდან ლაივზე ასე რომ ცოტა რთული საწინასწარმეტყველოა ჩვენ რომელი სიმღერები გვერგება წილად )

ვაღიარებ არ ვარ დიდად გარკვეული პლანტის სოლო კარიერაში ამიტომ ამ სიიდან გადავხედე სიმღერებს და ის პატარა ეჭვი თუ მქონდა რომ შეიძლება მთლად ისეთი მაგარი ლაივი ვერ იყოს როგორც სახელიდან ჩანს ბოლომდე გამიქრა.  ასე რომ გირჩევთ გადახედოთ პლანტის სოლო კარიერას, ბოლო ალბომს განსაკუთრებით რადგან ლაივზეც იქნება და დაელოდოთ ძალიან ძალიან ძალიან მაგარ ლაივს (ბევრს მიაწერენ ხოლმე ამ ეპითეტს მაგრამ თუ ვინმეს ეკუთვნის ეს პლანტია) >>> ცოცხალი ლეგენდის კონცერტს ჩვენს მიწა წყალზე.

ბოლო შანსი

Posted: მაისი 23, 2018 in Uncategorized

ძალიან დეპრესიული პოსტი (კარგ ხასიათზე მყოფები ნუ წაიკითხავთ)

3 დღეში 28 წლის ვხდები, ანუ ეს სამი დღე, უფრო სწორად,  ორი დღე და საათები მაშორებს 27 წელს,  და ბოლო შანსს გავხდე 27 იანელი ანუ ამისათვის საჭიროა პირველ რიგში მოვკვდე 27 წლის ასაკში.

ალბათ იკითხავთ, (მე ვიკითხავდი) კი ბატონო კვდები 27 წლის მაგრამ ვინ ჩემი “ის” ხარ რომ 27 იანელებს უტოლებ თავს, რა რევოლუცია მოახდინე სამყაროში? რა შეცვალე? რა შექმენი? რა უკვდავყავი? რა გააკეთე ისეთი რითიც დააკლდები სამყაროს? რას ტოვებ ამ 27 წლის მანძილზე შექმნილს ისეთს რომ ვინმემ თქვას სამყარო ისეთი აღარ არის როგორიც იყო რადგან  იყო ის ოხერი სულ რაღაც 27 წლისამ რომ გადაუბრუნა ხალხს ტვინი ან აუხილა თვალები – ო …

მოკლედ ამ ყველა კითხვაზე პასუხი ერთია: არც არაფერი შემიქმნია და ვერც ვერაფერს ვტოვებ !!!

თუმცა ხომ არსებობენ დაუფასებელი გენიოსები, რომლებიც სიკვდილის მერე მაინც დააფასეს,  ალბათ ბევრია ისეთი “პერსპექტიული” გენიოსი რომელიც მკვდარია და ვერც ცხოვრებაში დააფასეს და ვერც მის მერე. შეიძლება იმიტომ რომ დასაფასებელი ვერ ვერაფერი გააკეთა –  თვითრეალიზება ვერ მოახდინა, შეიძლება იზარმაცა, შეიძლება ბედმა უმუხთლა ან იღბალმა ზურგი აქცია, მოკლედ ცხოვრებამ იხმარა!

და ახლა მე ცხოვრებისგან ყოველი მხრიდან ნახმარი,  ყოვლად უნიჭო და უსარგებლო ადამიანი, რაოდენ საკვირველიც არ უნდა იყოს ჯერ კიდევ ცოცხალი, ვზივარ და ვწერ ჩემს არაოცდაშვიდიანელობაზე და იმაზე კი არ მწყდება გული რომ 27 წლის არ მოვკვდი (თუმცა თითქმის სამი დღე კიდე მაქვს) .. გული მწყდება იმაზე რომ ციფრებიც კი მიმითითებს მალე იმაზე რომ არაფერი განსაკუთრებული ჩემში არა! გავხდები 28 ის მერე 29, 30, და შეიძლება 65-70 წლამდეც ვიცოცხლო…დავბერდე და მოვკვდე. გინდ სადმე ვინმეს ფაროსანა მიუჭყლეტია და გინდ მე მოვკვდარვარ, ამას არანაირი გავლენა არ ექნება თითქმის არავისზე,ვრამდენიმე წამოიტირებს რამდენიმე ნწ ნწ იტყვის და მორჩა…..

ყველაზე მეტად კი იცით რაზე მწყდება გული ? გამოუყენებელი შანსების გამო, გაშვებული შესაძლებლობების გამო,  დაკარგული ძალიან ძვირფასი დროის გამო, სიზარმაცის გამო ….

იმის გამო რომ მახრჩობს სათქმელი და ვერ გამომითქვამს,  მინდა წერა და ვერ ვწერ (თუმცა წესიერად არც მიცდია, რადგან მეზარება) მინდა დაკვრა და ვერ ვუკრავ (იმიტომ რომ წესიერად ვერ მოვინდომე ვერასდროს) მინდა და მინდოდა ასე ბევრი რამე და ხეირიანად არაფერი გამომდის ან გამომსვლია, მინდა ცხოვრება და ვერ ვცხოვრობ რადგან ყველაფერს სახვალიოდ ვდებ და ეს ხვალ 27 წლის და 362 დღის მანძილზე გამიგრძელდა…..

მინდა სუნთქვა და ვერ ვსუნთქავ იმიტომ რომ  თითქმია 28 წლის შეუმდგარი ადამიანი ვარ  და ვფიქრობ მართლა სულ უსარგებლო, სულ უნიჭო რომ ვიყო არ შემაწუხებდა ეს ყოფა, ვიცხოვრები ისე როგორც ბევრი ცხოვრობს და  არ გამომჭამდა შიგნიდან ამ ყველაფერზე ფიქრი  და რადგან მაწუხებს ესე იგი რაღაც მაკისრია, რაღაც მისია მაქვს (მქონდა)  რომელიც ჩავაფლავე და ახლა უსულო მძორივით, უმიზნოდ დარჩენილი,  ვარსებობ და ვუკაკუნებ 28 წელს და ვუშვებ ბოლო შანსს ხელიდან გავმხდარიყავი 27 იანელი თუნდაც მხოლოდ ასაკით თუნცად მხოლოდ ციფრებით…

პ.ს. თუმცა ამისთვის 2 დღე და საათები კიდე მაქვს  ….

 

 

ახალი წლის პირველი წიგნი აქამდე ჩემთვის უცნობი მწერლის წიგნი გამოდგა. პიერ book_57c3de821cbc1ბული ფრანგი ნოველისტი იყო და როგორც მისი ბიოგრაფიიდან გავარკვიე მის წიგნებზე გადაღებულმა ფილმებმა დიდი გავლენა მოახდინეს მისი როგორც მწერლის პოპულარულობაზე. “ხიდი მდინარე კვაიზე”-ს გარდა მასვე ეკუთვნის მეორე ცნობილი წიგნი “მაიმუნების პლანეტა”  რომელმაც სათავე დაუდო აწ უკვე ძალიან ცნობილ ფრანჩაიზს რომელიც უამრავ ფილმებს, ანიმაციებს, კომიქსებს, ვიდეოთამაშებს და ა.შ.  აერთიანებს.

ფილმი ადრე მქონდა ნანახი მაგრამ საერთოდ არ xidi-mdinare-kvaize-the-bridge-on-the-river-kwai-qartuladმახსოვდა შინაარსი, ალბათ თავიდან ბოლომდე არ ვუყურე, ახლა როცა წიგნი წავიკითხე კიდევ ერთხელ ჩავრთე და ვუყურე ფილმს რომელიც როგორც წიგნის ყდა გვამცნობს ერთ-ერთ საუკეთესო ფილმადაა აღიარებული და ტოპ -250 ფილმში სტაბილურად უკავია ადგილი. თუმცა უნდა ვაღიარო ამ წიგნის მერე  ფილმი დიდ ვერაფერი მომეჩვენა. აქვე ძალიან გამაღიზიანა ამერიკულმა და პოლივუდური მაიმუნობები რომელიც უადგილოდ ჩათხარეს, შირსი გაამერიკელეს  და ეს იდეალური ისტორია საბოლოოდ დაამახინჯეს.

 ახლა კი რაც შეეხება წიგნს.  წიგნი იკითხება ძალიან ადვილად და დინამიურად, კითხვის პროცესი კი ერთი სიამოვნება იყო.  არ არის  არაფერი ზედმეტი, არაფერი გაწელილი, ყველაფერი იქაა და იმ რაოდენობით სადაც უნდა  იყოს.  აღწერილია  ისე თითქოს მოკლე შინაარს გიყვებიან ან პატაკს გაბარებენ და ეს   საინტერესო სტილი წიგნს  კიდევ უფრო მეტ ხიბლს აძლევს. ხოლო რაც შეეხება   პერსონაჟებს ყველა ერთი მეორეზე საინტერესო და გამორჩეულია, რა თქმა უნდა   პოლკოვნიკი ნიკოლსონი ამ ყველაფრის გვრიგვინია. მისი ხასიათი, აზრები, ფიქრები,   ქცევები ეს ყველაფერი დიდ საფიქრალს გაგიჩენთ და თან შეიძლება ახსნათ თან შეიძლება   ვერც ახსნათ, ბოლოს იკვრება კვანძი და დგება ამ კვანძის გახსნის დროც –  “დიდი დღე” (ბოლო თავს ასე ჰქვია) და ალბათ ყველას სხვადასხვა დამოკიდებულება ექნება დასასრულზე, არ მინდა სპოილერი გამომივიდეს და ვიტყვი რომ წიგნის ვერსიას ვემხრობი, ეს არის ერთადერთი და გამართლებული დასასრული…

მოკლედ ძალიან მომეწონა წიგნი და ყველას გირჩევთ ფილმის ნახვამდე მის წაკითხვას თუ გინდა ფილმის ყურების მერეც…წელი კარგი წიგნით დავიწყე და იმედია წელიც ასევე კარგად გაგრძელდება როგორც კითხვის ისე სხვა დანარჩენ ასპექტში.

wordpress -მა მომილოცა და ახლა უკვე მეც შემიძლია ჩემი საიუბილეო პოსტი დავწერო. TMJHJ

უნიჭო ცაციას ბლოგი 5 წლის გახდა! 5 წლის წინ შობის ღამეს ვიჯექი მარტო კომპიუტერთან დავრეგისტრირდი, შევქმენი ბლოგი, დავირქვი ჩემთვის ზედგამოჭრილი სახელი და უკვე აღარ ვიყავი მარტო. ასე ვთქვათ გავორდი და ასე გაორებული ვარ უკვე 5 წელია.

5 წლის განმავლობაში ასეთი სტატისტიკა მომიგროვდა:

tfyhdtruty

2017 ჩანაწერი ცუდი არაა თუმცა უკეთესიც   შეიძლებოდა 5 წლის განმავლობაში….აქვე პირობას ვდებ რომ 6 წლის იუბილეს საიბულიო 300 პოსტით შევხვდები; თუ მარტო წიგნებზე 52 პოსტის დაწერა მომიწევს რადგან გეგმაში 52 წასაკითხი წიგნი მაქვს  წესით ამ გეგმის შესრულება არ უნდა გამიჭირდეს. მეგობრებთან ბლოგის გასაჯაროება ისევ გადავიფიქრე, რომ მეცოდინება ნაცნობი თვალები კითხულობენ ისე ვეღარ დავწერ ასე მგონია, სანამ ამ კომპლექს არ მოვიხსნი ისევ გუგლის ამარა ვარ რომ ვინმე მომაგნებს და გამომეხმაურება ))) Capture

განსაკუთრებული მადლობა ამ 158 გამომყოლს და ვინც მეხმიანებით ხოლმე მათ უფრო დიდი მადლობა, იმედია მომავალ წელს ჩემი აქტიურობა ამ რიცხვსაც გაზრდის…

ბოლოს კი ყველას გილოცავ აწ უკვე დამდგარ შობა-ახალ წელს და იმედია ისეთი წელი გექნებათ როგორიც ჩაიფიქრეთ და ყველა თქვენ გეგმას და სურვილს აისრულებთ. აქვე საკუთარ თავსაც ვულოცავ 5 წლის იუბილეს და ვუსურვებ მეექვსე წინა 5 ზე უკეთესი გამომდგარიყოს.

 

 

 ესეც ასე ! წინა წელს ერთი გეგმა მაინც შევასრულე და ეს ძალიან მიხარია!drgsdh

სხვა გეგმები კი წყალმა წაიღო მაგრამ ეგ იქეთ იყოს…

სამწუხაროდ ვერ დავწერე ყველა ჩემს წაკითხულ წიგნზე  პოსტები თუმცა ამ ერთ პოსტში გავაერთინებ ყველას და ასე თუ ისე მიმოვიხილავ..

  1.  ჯონ სტაინბეკი – თაგვებსა და ადამიანებზე  
  2. ფილიპ კ დიკი – კაცი მაღალ კოშკში 
  3. ლენა ანდერსონი – შემაძრწუნებლად თვითმყრობელი
  4. ჯეკ ლონდონი – დიდი სახლის პატარა დიასახლისი 
  5. ჯეინ ოსტინი -სიამაყე და მცდარი აზრი 
  6. ანტუან დე სენტ ეგზიუპერი – სამხედრო მფრინავი
  7. ანტუან დე სენტ ეგზიუპერი – ღამის ფრენა
  8. ალბერ კამიუ – დაცემა 
  9. ალბერ კამიუ – რექვიემი მონაზოსისათვის
  10. რენსომ რიგზი – მის პერეგრინის სახლი უჩვეულო ბავსვებისათვის
  11. გი დე მოპასანი – ორლა
  12. გი დე მოპასანი -წუთისოფელი
  13. ვლადიმერ ნაბოკოვი – ლილიტა
  14. იასუნარი კავაბატა – თოვლიანი მხარე
  15. რეი ბრედბერი -ტანმოხატული კაცი
  16. რეი ბრედბერი – მარსის ქრონიკები
  17. ფრანც კაფკა -გოდოლი
  18. კნუტ ჰამსუნი – შიმშილი
  19.  კნუტ ჰამსუნი – ვიქტორია
  20. ერიკ ემანუელ შმიდტი – პილატეს სახარება
  21. ამელი ნოტომი – გრაფ ნევილის დანაშაული
  22. ამელი ნოტომი – ლურჯწვერა
  23. სტივენ ჰოკინგი – დროის მოკლე ისტორია
  24. სტივენ ჰოკინგი – ჩემი მოკლე ისტორია
  25. ხალიდ ჰოსეინი – ფრანით მორბენალი
  26. ალექსანდრე დიუმა (უმცროსი) – ქალი კამელიებით
  27. ჰაინრიხ ბიოლი – კატარინა ბლუმის შელახული ღირსება ანუ როგორ იბადება ძალმომრეობა და სადამდე მივყავართ მას
  28. Сергей  Довлатоv – чемодан
  29. რიჩარდ იეიტსი – სააღდომო ჩვენება
  30. ჯ.კ. როულინგი – მგოსანი ბილდის ზღაპრები
  31. ბერნარდ შლინკი – წამკითხველი
  32. ბრაიან თრეისი – შეჭამე ბაყაყი
  33. Louis Sachar –  Holes
  34. პაოლო კოელიო – რიო პერდეს ნაპირზე ჩამოვჯექი და ავტირდი
  35. ნოდარ დუმბაძე – მარადისობის კანონი
  36. ნოდარ დუმბაძე – მზიანი ღამე
  37. ჯოჯო მოესი – მე შენამდე
  38. მარკ ჰადონი – რა შეემთხვა ღამით ძაღლს და სხვა უცნაური ამბები
  39. ნილ გეიმანი – კორალაინი
  40. ანა გავალდა – 47 კილო იმედი
  41. ჰარპერ ლი – ნუ მოკლავ ჯაფარას
  42. დენის ლიჰეინი -წყეულთა კუნძული
  43. Francis Scott Key Fitzgerald – The Curious Case of Benjamin Button
  44. რევაზ გაბრიაძე – უცხო ჩიტი
  45. ფრედერიკ ბეგბედერი – ფრანგული რომანი
  46. ჯოზეფ კონრადი -შვიდი კუნძული ფრეია
  47. ბოჰუმი ბრაჰალი – მეტისმეტად ხმაურიანი მარტოობა
  48. ჰერმან ჰესე -ნარცისი და გოლდმუნდი  –
  49. არკადი და ბორის სტრუგაცკები – ორშაბათი იწყება შაბათს
  50. ჯუდი ბლუმი – აქ ხარ ღმერთო ეს მე ვარ მარგარეტი
  51. ტრუმენ კეპოუტი – საუზმე ტიფანისთან
  52. მილან კუნდერა -უმნიშვნელობის ზეიმი

მოკლედ 2017 წელს რაც ძალიან მიხარია არის ის რომ  ბევრ ახალ ავტორს გავეცანი და ასევე ორი წიგნი წავიკითხე ინგლისურად და ერთი რუსულად რაც აგრეთვე ძალიან მახარებს. იყო იმედგაცრუებები რამოდენიმე ძველი ნაცნობი და საყვარელი ავტორისგან მათ შორის გამოვყოფდი ამელი ნოტომს…  სასიამოვნო ნაცნობობა შედგა სტრუგაცკებთან და 2018 ში აუცილებად გავაგრძელებთ “ურთიერთობას”. ასევე ტრუმენ კეპოუტესთან რომლის ხელის აუკანკალებლადის წაკითხვას  სათაურისგან განსხვავებით ხელის კანკალით და კბილების კრაჭუნით ველი…. ჰარპერ ლი ❤  უბრალოდ შედევრი რომელზე ბევრი საუბარი არც ღირს უბრალოდ უნდა წაიკითხო მერე შეგიძლია გრეგორი პეკიც ნახო… თავიდან ბოლომდე გენიალურია…ახალ გაცნობილი ხალხიდან კი გამორჩეულად უნდა აღვნიშნო ხალიდ ჰოსეინი როლმის ფრანით მორბენალიც ძალიან მომეწონა და მისი ორი სხვა წიგნიც მაყიდინა და 2018 ში აუცილებლად ორივეს წავიკითხავ და მაშინ დავწერ ფრანით მორბენალზეც  მეტს, ასევე ჯოჯო მოესის “მე შენამდე” უნდა აღვნიშნო რომელსაც სკეპტიკურად ვუყურებდი და ვისაც ფილმი ნანახი გაქვთ დამიჯერეთ ფილმი 5 % იც არაა რაც წიგნია და აუცილებად წაიკითხეთ. “შენ შემდეგ” უკვე ვიყიდე და 2018 ში მისი წაკითხვის გეგმაც მაქვს…ბოჰუმი ბრაჰალის წაკითხვის მერე გაორებული  შეგრძნება მქონდა და ამ გაორებას არც გაუვლია თუმცა დიოგენეს ბიბლიოთეკით გამოცემული მოთხრობების კრებული “ვემსახურები ინგლისის მეფეს” ასევე მომავალ წასაკითხთა სიაში მაქვს.

ასევე გენიალური წიგნია პილატეს სახარება რომელმაც შემძრა ჩამაფიქრა ამბურძგლა დამბურძგლა და ერიკ ემანუელ შმიდტ შენი გენიოსი დედა ვატირეთქო ამომათქმევინა. წინა წლიდა ჰერმან ჰესე და ნანატრი ნარცისი და გოლდმუნდი მახსენდება ძალიან კარგად გადაკითხვას რომ დავიწყებ ალბათ ჰერმან ჰესეს წიგნებს დავუყვები პირველ რიგში, ეს ის წიგნებია ერთი წაკითხვა რომ არ ჰყოფნის როცა იცი რომ რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი ამოიკითხე მაშინვე  გაიაზრე და ახლა ან ნაწილი გახსოვს ან საერთოდ აღარ გახსოვს. სერია ამერიკელები არ მიცრუებს იმედს და რიჩარდ იეტსის სააღდგომო ჩვენება იყო ძალიან მძიმე და შემაძრწუნებელი და ამასთან ძალიან რეალური და ხელშესახები, იმედია თარგმნიან მის სხვა წიგნებსაც განსაკუთრებით ის წიგნი მაინტერესებს რომელზეც ლეომ და ქეითმა მშვენიერი დუეტი შეკრეს ფილმში.

წელს ბევრი ბავშვის ენით მოყოლილი წიგნები წავიკითხე და რა დასამალია ზოგი საბავშო წიგნიც აქედან ჯუდი ბლუმი გამოსარჩევია.. ძალიან მიხარია რომ გამოტოვებული და გულში ხინჯად დატოვებული საქმეც გავაკეთე და ნოდარ დუმბაძის ორი გენიალური წიგნის წაკითხვაც მოვასწარი.. წელს აუცილებლად ამოვწურავ დუმბაძეს და მერე მშვიდად ჩავუვლი მის 4 ტომეულს რადგან მეცოდინება მარტო მე ვხედავ მზეს და მე ბებია ილიკო და ილარიონი რომ არ მექნება წაკითხული. ნამდვილად გენიალური მოვლენა იყო და დარჩება დუმბაძე ქართულ მწერლობაში, ახლა გამახსენდა რაღაცეები და გადაკითხვა მომინდა ისევ.

წავიკითხე ჰოკინგი და ახლა უკვე მეცნიერულ დონეზეც მესმის  თუ რაზე საუბრობს შელდონი, მთლად ყველაფერი მესმის თქო ვერ დავიკვეხნი თუმცა უკვე ბევრი რამე გახდა ნათელი დიდი აფეთქების თეორიაში და ინტერსტელარის რაღაც მონაკვეთებშიც… წყეულთა კუნძული მიუხედავად ნანახი ფილმისა და ჩემი ნაკლები მოლოდინისა რომ ფილმის მერე წიგნი “ვეღარ მოიტანდა”  საპირისპირო მოხდა და ყველა ემოცია მოიტანა და გამიშალა ცხვირწინ… სამაგიეროდ კაფკამ ისევ დამტანჯა და ისევ ვერ ვუგებთ ერთმანეთს…  კნუტ ჰამსუნმა კი გამაკვირვა ორი ძალიან განსხვავებული წიგნი წავიკითხე და ძნელად დასაჯერებელია რომ ორივე ერთი და იგივე კაცს ეკუთვნის… გი დე მოპასანის წუთისოფელიც მომეწონა თუმცა კარგა ხნით დამთრგუნა….ალექსანდრე დიუმა უმცროსი მთლად მამა ვერაა მაგრამ არაუშავდა,  როგორც ყოველთვის იმედები გამიმართლა რეი ბრედბერმა და ჩემი საყვარელი მწერლების სიაში რამდენიმე საფეხურით დაწინაურდა, საინტერესო გამოდგა ჰაინრიხ ბიოლთან კიდევ ერთი შეხვედრა  … აგრეთვე წამკითხველი რომელიც ფილმი ნანახი მქონდა და სულ შიშველი  ქეით ვინსლეტი მედგა თვალწინ მაგრამ მაინც ძალიან მომეწონა, კარგები და ნამდვილად სხვანაირები  არიან იაპონელი მწერლები  ეს არაერთხელ აღმინიშნავს და თოვლიანი მხარეც კარგი და განსხვავებული რამე გამოდგა…და ახლა მივხვდი რომ ბევრი მძიმე და დამთრგუნველი წიგნი წამიკითხავს ამ წელს…

გინდ შედევრი ეძახეთ გინდ ერთ-ერთი საუკეთესო წიგნი ლოლიტა არ მომეწონა, ბოლოსკენ თითქოს იყო რაღაც რაც გათქმევინებს კაცი ღირდა წაკითხვაო თუმცა მთლიანობაში არ მომეწონა, ზედაპირულად ვამბობ მაგრამ ჩაღრმავება არც მინდა…  მსოფლიოს ერთ ერთ საუკეთესო მწერლად აღიარებული კონრადის წიგნი კი კიდევ ერთი იმედგაცრუება იყო  და ეს ჩემი ბრალია და დიდი მოლოდინების თუ წიგნის არ ვიცი  თუმცა აუცილებლად წავიკითხავ მის სხვა უფრო აღიარებულ და ცნობილ წიგნებს რადგან დიდი ხანია მაინტერესებს ეს კაცი და ასე ადვილად 100 გვერდიანი წიგნის გამო არ დავნებდები…

რაც შეეხება უცხო ენაზე წაკითხულებს ორმოები პირველი ინგლისურად წაკითხული წიგნია და მიუხედავადიმისა რომ ფილმი ნანახი მქონდა ძალიან მომეწონა წიგნიც და ორიგინალში ბევრი კარგი ფრაზა დავიჭირე რაც ალბათ წიგნი ნათარგმნი რომ იყოს დაიკარგებოდა, არ მომეწონა ბენჟამინ ბატონი, ფილმი ძალიან მიყვარს და ბოლო წლების ერთ ერთ საუკეთესო ფილმად ვთვლი, წიგნში კი ფიცჯერალდმა აშკარად იზარმაცა, ამ ისტორიიდან მეტის გამოდნობა შეიძლებოდა რაც ფილმშია გაკეთებული. სერგეი დოვლატოვს თუ წაიკითხავთ წაიკითხეთ აუცილებლად რუსულად. ან რუსულად ან საერთოდ ნუ წაიკითხავთ. ჩემოდანი მარტივი და გენიალური წიგნია სხვა სიტყვებს ვერ ვპოულობ.

მოკლედ სულ ეს იყო ასე თუ ისე მიმოვიხილე წინა წელს წაკითხული წიგნების უმრავლესობა  და ახლა როცა ჩამოვწერე სია თან მახსენდებოდა დროის ის მონაკვეთი როცა ვკითხულობდი ამა თუ იმ წიგნს  და ის ფიქრები რაც მაშინ მიტრიალებდა ან ის განცდები რაც მაშინ მაწუხებდა და კიდევ ერთხელ მიხარია რომ მკითხველი მქვია და ასე თუ ისე ბეჯითად მივყვები ჩემ  წასაკითხ გეგმებს…იმედია 2018 ში კიდევ უფრო მეტი წიგნი მელის  მეტი ახალი საყვარელი ავტორი  და ნაკლები იმედგაცრუება მელის…

ასევე კიდევ ერთხელ ვდებ პირობას მეტი ვწერო ბლოგზე  და უფრო სრულყოფილად გადმოვცე ჩემი შეხედულებები ამა თუ წაკითხულზე და იმედს ვიტოვებ აქა იქ გამოხმაურებებიც იქნება ხოლმე )

პ.ს. ფილმ შერეკილების მოყვარულებს გირჩევთ აუცილებლად წაიკითხოთ  გაბრიაძის უცხო ჩიტი!

 

ბოლო პოსტი 25 სექტემბერს დამიწერია….ამხელა ჩავარდნა და ზარმაცობის პერიოდი რაც ბლოგი მაქვს არ მქონია… როგორც ჩვენი “ნასწავლი” კომენტატორები ამბობენ ხოლმე ტრამვირებულ ფეხბურთელზე – ოქტომბერი და ნოემბერი “ვიუქმე”.  არადა ძალიან მიყვარს და მეძვირფასება ინტერნეტში შექმნილი ეს ჩემი უნიჭო კუთხე…

წელს ამ დროისთვის 47 წიგნი წავიკითხე როგორც goodreads -ი მიჩვენებს  და 4 წიგნი dsdafvsdfgvsdმაკლია წლევანდელი გეგმა შევასრულო თუმცა ბლოგზე მხოლოდ 10 მათგანზე მოვახერხე ჩანაწერის გაკეთება და ეს გეგმა საშინლად  ჩამივარდა… არადა ისეთი წიგნები წავიკითხე რომლებზეც ჩანაწერის გაუკეთებლობა მენანება და იქნებ დეკემბერში მოვახერხო და  ეს გეგმაც ამოვქაჩო, ნაწილი მაინც…

ამიტომაც ვწერ ახლა  რომ ჩემს თავს შევუძახო და რამდენიმე  ჩანაწერით მაინც გავამდიდრო ჩემი არქივი სანამ 5 წლის იუბილეს ვიზეიმებ და ახალ გეგმებს დავისახავ… ახალი გეგმები კი იცოცხლეთ ბევრი მაქვს. არ ვანებებ თავს დიდი გეგმების დასახვა და მერე ჩაგდებას მაგრამ რა ვქნა რაც ვარ ასეთი ვარ ….

პ.ს. მადლობა ყველას ვინ ხანდახან შემოივლით ხოლმე და განსაკუთრებით მადლობა ვინც რამე კომენტარსაც დამახვედრებთ, ახლაც ასეთმა კომენტარმა გამიჩინა სურვილი მოვბრუნებოდი ჩემს ბლოგს და წერა განმეახლებინა. შემდეგ პოსტამდე! მუდამ თქვენი უნიჭო თანაც ცაცია…