ჩემი საიუბილეო პოსტის წერა წინა პოსტის გადახედვით დავიწყე რომელიც ასე მთავრდება :

 იმედია მეც მშვიდობით გადავაგორებ ოცდამეშვიდე წელს და როცა მორიგ პოსტს დავწერ ჩემი თავით უფრო კმაყოფილი და შესაბამისად უფრო ბედნიერი ვიქნები…

და აი გადავაგორე ოცდამეშვიდე წელი და უფრო უკმაყოფილო ვარ საკუთარი თავით ვიდრე ოდესმე  და უფრო უბედური თუ არა უფრო ბედნიერი მაინც არ მეთქმის …

იყო დრო როცა  2017 წლის 26 მაისი თვითმკლელობის თარიღად მქონდა ჩანიშნული და youtube -ზე ფლეილისტის შექმნაც კი დავიწყე ამ დღეს მოსასმენი სიმღერების )))

27 წელს ვხვდები წელს წაკითხული 27 წიგნით რაც მახარებს თუმცა ამასთან ბლოგზე მხოლოდ 7 ზე მოვახერხე დაწერა რაც ნამდვილად არ მიხარია და უნდა გამოვსწორდე!

30 წლამდე მრჩება ზუსტად სამი წელი! ამ სამი წლის განმავლობაში მინდა ბევრი რამე მოვასწრო უფრო მეტი გამოვასწორო და 30 ის (თუ) რომ გავხდები არ მქონდეს ის უკმაყოფილება, დაუკმაყოფილებლობა და იმის შეგრძნება რომ უფრო მეტის მოსწრება შექმნა, გაკეთება შეიძლებოდა (ოციანებში) და მე დრო გამეპარა და რაღაცეები მიმავიწყდა რაღაცეები გამომრჩა და ა.შ.

მოკლედ მთავრდება ჩემი დაბადების დღე , ბოლო 10 წთ მიდის და ბოლო წუთზე მაქვს ჩაფიქრებული დაპოსტვა, მანამდე კი ტომ ვეიტსი მაქვს ჩართული ჩემი ყოველწლიური ტრადიციის თანახმად ვუსმენ ხოლმე  I DONT WANT TO GROW UP ით ვიწყებ და მივყვები და მივყვები ….

6 წთ კიდე ჩემი დაბადების დღეა, რამდენიმე დღის წინ კრის კონელი მოკვდა მე კიდე 27 წლის გავხდი … უცნაურია ეს ცხოვრება …

აი უკვე  4 წთ რჩება …. მაინც მიყვარს ეს დღე… ჩემი ქვეყნისთვის ასეთი განსაკუთრებული ჩემთვისაც განსაკუთრებული ბევრი კარგის და ამ ბოლო დროს ბევრი ცუდის მოსაგონი თუმცა მაინც ….  რა საამაყოა ის რაშიც შენ წვლილი არ მიგიძღვის თუმცა მაინც ვამაყობ (გულში) რომ 26 მაისს ვარ დაბადებული )))

2 წთ დარჩა და შედევრი ჩართო YOUTUBE -მა ტომ ვეიტსის  მატილდა ….

და აი ბოლო წუთიც …..

 

 

 

50 წიგნი რომელიც უნდა წაიკითხო სანამ ცოცხალი ხარ

Posted: აპრილი 20, 2017 in ელექტრონილი წიგნები
ტეგები:, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

ამ ბოლო დრო ელექტრონული წიგნების კითხვა – შეგროვებას მივყავი ხელი და საკმაო რაოდენობის მოვაგროვე… ახლა ვაპირებ ერთიანი ბაზის გაკეთებას და ჩემს google drive-ზე ვეწვალები რაღაცას, სანამ ეს საშვილიშვილო საქმე აღმისრულებია მინდა ამის პარალელურად  ამ საქმეში ჩემი ბლოგიც  დავიხმარო… პირველ რიგში ქართული ვარიანტის “50 წიგნი, რომელიც უნდა წაიკითხო, სანამ ცოცხალი ხარ” სია შევადგინე და  რომელი ელ ვერსიაც მომეძევებოდა ავტვირთე და ერთად მოვუყარე…

50 წიგნი, რომელიც უნდა წაიკითხო, სანამ ცოცხალი ხარ”. ეს პროექტი მსოფლიოს არაერთ ქვეყანაშია პოპულარული. სხვადასხვა გამოკითხვის საშუალებით, მკითხველი ირჩევს 50 საუკეთესო წიგნს მსოფლიო ლიტერატურის საგანაძურიდან. საქართველოში `კვირის პალიტრის” ამ პროექტს  მრავალი ათასი ადამიანი გამოეხმაურა. სწორად მათი დადგენილია იმ რჩეული წიგნების ნუსხა, რომელიც `პალიტრა მედიამ” რეალურ ბიბლიოთეკად აქცია

“50 წიგნი, რომელიც უნდა წაიკითხო, სანამ ცოცხალი ხარ” +  ბიბლია

  1. ონორე დე ბალზაკი  –  შაგრენის ტყავი                          “შაგრენის ტყავი”
  2. ჯეკ ლონდონი – მარტინ იდენი                                        “მარტინ იდენი”
  3. შოთა რუსთაველი – ვეფხისტყაოსანი
  4. ალექსანდრე დიუმა (უფროსი) – სამი მუშკეტერი
  5. უილიამ შექსპირი – ჰამლეტი
  6. ჟიულ ვერნი – 80000 კილომეტრი წყალქვეშ
  7. მიხაილ ბულგაკოვი – ოსტატი და მარგალიტა
  8. ოსკარ უაილდი – დორიან გრეის პორტრეტი
  9. ჩარლზ დიკესნი – დევიდ კოპერფილდი
  10. ერიხ მარია რემარკი – ტრიუმფალური თაღი
  11. ფრედერიკ ბეგბედერი – 99 ფრანკი
  12. ედგარ ალან პო – მოთხრობები
  13. ჰომეროსი – ოდისეა
  14. მაინ რიდი – უთავო მხედარი
  15. თომას მანი – ბუდენბროკები ტომი I      ბუდენბროკები ტომი II
  16. მარკ ტვენი – ტომ სოიერის თავგადასავალი
  17. კონსტანტინე გამსახურდია – დიდოსტატის მარჯვენა
  18. მიგელ დე სერვანტესი – დონ კიხოტ ლამანჩელი
  19. ო ჰენრი – მოთხრობები
  20. შტეფან ცვაიგი – მარიამ სტიუარტი
  21. მარიო პიუზო – ნათლია
  22. გუსტავ ფლობერი – მადამ ბოვარი
  23. ჯორჯ ორუელი – 1984
  24. სტენდალი – წითელი და შავი
  25. ფიოდორ დოსტოევსკი – ძმები კარამაზოვები
  26. ერნესტ ჰემინგუეი – მშვიდობით, იარაღო!                                     “მშვიდობით იარაღო”
  27. გი დე მოპასანი – ლამაზი მეგობარი                                                  “ლამაზი მეგობარი”
  28. რიუნოსკე აკუტაგავა – მოთხრობები I    მოთხრობები II
  29. უილიამ თეკერეი – ამაოების ბაზარი – (ნაწილი 1)
  30. ჰაინრიხ ბიოლი – კლოუნის თვალთახედვა                              “კლოუნის თვალთახედვა”
  31. დანტე ალიგიერი – ღვთაებრივი-კომედია
  32. შარლოტა ბრონტე – ჯეინ ეარი
  33. ვაჟა -ფშაველა – პოემები
  34. ვიქტორ ჰიუგო – კაცი რომელიც იცინის (ნაწილი 1)     ნაწილი 2
  35. ჯონ სტაინბეკი – ზამთარი ჩვენი მღელვარებისა
  36. იოჰან ვოლფგანგ ჰოეთე – ახალგაზრდა ვერტერი ვნებანი
  37. არტურ კონან დოილი – შერლოკ ჰოლმსის თავგადასავალი
  38. დორის ლესინგი – ოქროს რვეული
  39. ფრენსის სკოტ ფიცჯერალდი – ნაზია ღამე
  40. ილია ჭავჭავაძე – მოთხრობებ
  41. ლევ ტოლსტოი – ანა კარენინა (ნაწილი 1)
  42. ფრანსუაზ საგანი – გიყვართ ბრამსი?                  “სალამი სევდავ” და “გიყვართ ბრამსი?”
  43. გაბრიელ გარსია მარკესი –მარტოობის ასი წელიწადი
  44. ჯონ გოლზუორთი – ფორსაიტების საგა
  45. ემილ ზოლა – ხაფანგი
  46. ვირჯინია ვულფი – მისის დოლოვეი                                    “მისის დოლოვეი”
  47. ხორხე ლუის ბორხესი – მოთხრობები
  48. რეი ბრედბერი – 451º-ფარენჰაიტით                                     ” 451º ფარენჰეიტით “
  49. ალბერ კამიუ – შავი ჭირი                                                        “ შავი ჭირი ”
  50. რაბინდრანათ თაგორი – დღენი ჩემი სიჭაბუკისა

ასევე ამ სიის ჩამთავრების შემდეგ გამოიცა  მთავარი წიგნი   ბ ი ბ ლ ი ა    (მთავარი წიგნი რომელიც უნდა წაიკითხო სანამ ცოცხალი ხარ)

პ.ს. აქ ავტვირთე ყველა ის ელექტრონული წიგნი რომელიც ამ სიიდან მქონდა, ცოტა მოშორებით რამდენიმეს ჩემი პოსტების ლინკიც მივაწერე ….  თუ ვინმეს მოგეპოვებათ დანარჩენი  წიგნების ელ ვერსია და სრული კოლექციის შევსებაში რამენაირად წამეხმარებით დიდად მადლობელი დაგრჩებით, ასევე მეც ვაგრძელებ ძიებას და თუ რაიმეს მივაგნებ გავადიდრებ და ვსრულყოფ ამ სიას…

პ.პ.ს  ანონსად ცოტა მოგვიანებით “კიდევ 49 წიგნი რომელიც უნდა წაიკითხო სანამ ცოცხალი ხარ” – ანუ (ამ პროექტის გაგრძელებას) მოვუყრი თავს.

პ.პ.პ.ს  სათაურები გამუქებული (დაბოლდებული) იმ წიგნების მაქვს რომლებიც წაკითხული მაქვს, (ვიცი ბევრი ისეთი რამ მაქვს გამოტოვებული სირცხვილია პირდაპირ) მაგრამ  გეგმაში  გამოსწორება – ამ სიის და კიდევ 49 წიგნის სრულად ათვისება მაქვს, იმედია გამომივა )

1ეგზიუპერის ხსენებაზე ყველას მისი გენიალური ქმნილება “პატარა უფლისწული” ახსენედება და ეს არც გასაკვირია არც რაიმე შავდება ამით.  “პატარა უფლისწული”-ს წაკითხვაც საკმარისია რომ მიხვდე რაღაც განსხვავებულ არადამიანურად ადამიანურ, ჰუმანურ სულთან, მწერალთან და ადამიანთან გაქვს საქმე და შეუძებელია არ მოგინდეს მისი სხვა ნაწარმოებების გაცნობა… მე რაც მოვიძიე ძირითადად ელ ვერსიებია და ადრე უკვე დავწერე ერთი ნაწარმოების “ადამიანთა მიწა”  -ს შესახებ, ახლა კი წელს წაკითხულ ორ ნაწარმოებზე ვიტყვი ერთი ორს…

ახლა გადავხედე ძველ პოსტს და ვერც მაშინ მიპოვია სიტყვები ზუსტად და შესაფერისად გამოვხატო თუ რა გრძნობაა როცა კითხულობ ეგზიუპერს და ახლაც მიჭირს სათქმელის ჩამოყალილება.როცა კითხულობ  ფიქრობ ყველაფერზე განსაკუთრებით კი შენს გარშემო მყოფებზე ასევე საკუთარ თავზე სიცოცხლესა და სიკვდილზე, ერთის მხრივ სიცოცხლის ხანმოკლეობაზე და მისი დეტალის სიმშვენიერეზე (რომლის დაფასებაც ასე გვავიწყდება ყველას)  და მეორეს მხრივ სიკვდილზე გარდაუვალზე მოულოდნელზე და ამოუცნობზე ერთობ საშიშზე და მაინც აუცილებელზე…

12488_original_1ღამის ფრენაში აღწერილია ერთის მხრივ ცაში მყოფი მფრინავი  და მეორე მხრივ მიწა დარჩენილები და ფრენის დასრულების მომლოდინე  მფრინავის ცოლი, აეროდრომის უფროსი, ზედამხედველი  და ა.შ. ამ პატარა წიგნში თავმოყრილია რამდენიმე  საინტერესო პერსონაჟი და გადმოცემულია მათი ფიქრები, განცდები, მთელი წიგნი არის ერთი ერთი ღამე და თითქოს ამ ერთ ღამეში გადის მთელი სიცოცხლე და რა თქმა უნდა მეოცე საუკუნის ყველაზე დიდ პუმანისტს არ ავიწყდება მოაქციოს ერთად ფიქრები და აზრები   ადამიანზე, სიკეთეზე, ზრუნვაზე სიყვარულზე და ზოგადად ცხოვრებზე და  ეს ყველაფერი მოაქციოს და აღწეროს ადვილად  და გენიალურად….

რაც შეეხება სამხედრო მფრინავს ეს არის წიგნი გაფრენაზე რომელიც უდრის სიკვდილს, ხოლო ამ გაფრენის აზრი და მიზანი არის ისეთივე სულელური როგორც ის ომი რომელშიც მთელი მსოფლიოა გახვეული და  როგორიც ყველა ომია. ეს არის წიგნი რომელიც კარგად აღწერს ომის უაზრობას,(მითუმეტეს მაშინ როცა საფრანგეთისთვის უკვე ყველაფერი ნათელი და გადაწყვეტილი  იყო თუმცა მაინც იძლეოდნენ ბრძანებებს რომლთა აზრიც აღარავის ესმოდა)  მოიცავს იმ დანაკარგების და ტკივილის აღწერას რაც მოაქვს იმ სიგიჟეს რასაც ომი ეწოდება…წიგნს რომ ვკითხულობდი ვფიქრობდი “წააკითხეთ ეს წიგნი download (1)მსოფლიო ლიდერებს და ომი აღარ იქნება” -თქო თუმცა ეს ბავშური ფიქრები იყო… რა თქმა უნდა ომი იქნება,  მსოფლიო  კი არ შეიცვლება არცერთი წიგნის შემდეგ. ჩვენ მაინც ვიზრდებით და ვივიწყებთ ბავშობას, “ვდიდობთ” მიუხედავად იმისა რომ პატარა უფლისწულს ვკითხლობთ და მოგვწონს, და სამწუხაროდ საფუძვლიანად არაფერი იცვლება ადამიანისთვის მაშინაც კი როცა ასეთ გამორჩეული გონების ნაყოფს ეზიარები მაინც ვიხსენებ დოჩანაშვილის ფრაზას რომელიც ეგზიუპერის წაკითხვისას აუცილებლად მოქმედებს ”ყოველი ნორმალური მოთხრობის წაკითხვის შემდეგ ხდები ოდნავ უკეთესი, ვიდრე ხარ და უფრო ჭკვიანი, ვიდრე იყავი”  დამიჯერეთ ყოველი ეგზიუპერის ნაწარმოების წაკითხვის შემდეგ აუცილებლად გახდებით ოდნავ უკეთესი ვიდრე იყავით …..

აქვე ავტვირთავ ჩემს ხელთ არსებულ   ელ ვერსიებს, თუ ვინმეს გაქვთ კიდე რაიმე ეგზიუპერის სასურველია ქართულ ენაზე და შემეწევით დიდად მადლობელი დაგრჩებით:

პატარა უფლისწული

ადამიანთა მიწა

სამხედრო მფრინავი

ღამის ფრენა

 

82ebcf8435a2d403014064eee495d8f2მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი უკვე მქონდა ნანახი მაინც გადავწყვიტე წიგნიც წამეკითხა, თუმცა ხშირად აღმინიშნავს რომ არ მიყვარს ისეთი წიგნების წაკითხვა სადაც ისტორია ან შინაარსი ან მთლად უარესი დაბოლოება უკვე ვიცი…რა თქმა უნდა ჩემთვის წიგნებში ისტორია, შინაარსი და თუნდაც ბოლო უკვე გადამწყვეტი და მთავარი აღარ არის (გავიზარდე) მაგრამ როცა კითხვის პროცესში ხარ მაინც უკეთესია და სხვა ხიბლი აქვს როდესაც სხვა ყველაფერთან ერთად ისტორიაც გაინტერესებს…

თან ეს წიგნი ხომ ერთ-ერთ საუკეთესო ინგლისურენოვან წიგნადაა აღიარებული  და მაინტერესებდა რა ჰქონდა ასეთი განსაკუთრებული… სამწუხაროდ ქართული თარგმანით დიდად ვერ აღვფრთოვანდი, თუ ერთ ჩემს მეგობარს დავუჯერებ რომელმაც ორივე ენაზე წაიკითხა, ინგლისურად სულ სხვანაირად ჟღერს ბევრი რამ და უფრო უკეთ იკითხება და უფრო ლამაზად ჟღერს წინადადებები და გამოთქმები  და მართლა  ბევრი რამეა დაკარგული თარგმანში.

თუმცა ამ  ყველაფრის მიუხედავად მაინც ვერ ვიტყვი რომ წიგნი არ მომეწონა, თანაც ფაქტია ერთი ამოსუნთქვით ჩავიკითხე, ამ წიგნს რომ იწყებ შეუძლებელია ბოლოში არ გახვიდე, ერთ ერთი ყველაზე დინამიურად  საკითხავი წიგნია. კითხვის პროცესში მთლიანად ერთვები იმ ისტორიაში თან პარარელურად ვადარებდი თანამედროვე ყოფას და იმას თუ რამდენი რამე შეიცვალა ადამიანების ცნობიერებაში, ქალების როლში და განსაკუთრებით მათ აზროვნებაში…მერე უფიქრდები ჯეინ ოსტინის დროს, იმ დროს რა დროც აღწერილია წიგნში და ელიზაბეთის სიტყვებს და აზროვნებას რომელიც დროს უსწრებს, ნათელიც ხდება თუ რატომ აღიარებენ ერთ-ერთ საუკეთესო  და ე.წ. აუცილებლად წასაკითხ წიგნად.

ქართული ვიკიპედიას მიხედვით ეს წიგნი პირველად გამოიცა 1813 წლის 28 იანვარს. ეს download.jpgიყო ავტორის მეორე რომანი, რომელიც გამოქვეყნდა. მანუსკრიპტი 1796 – 1797 წლებში დაიწერა სტივენტონში, ჰემპშირში, სადაც ჯეინი ცხოვრობდა მრევლის მღვდლის სახლში. თავდაპირველად რომანს ერქვა “პირველი შთაბეჭდილებები” (ინგლ. First Impressions), მაგრამ არასოდეს გამოქვეყნებულა ამ სათაურით, შემდგომ შესწორებულ გამოცემებში კი გადაერქვა სახელი და საბოლოოდ გახდა “სიამაყე და ცრურწმენა”.

წიგნი ჯეინ ოსტინმა 21 წლის ასაკში დაწერა  და ეს ეტყობა კიდეც, თუმცა წიგნი გადამუშავდა მას შემდეგ რაც მისი პირველი რომანი წარმატებული აღმოჩნდა და აწ უკვე შემდგარმა მწერალმა დააკორექტირა წიგნი და ისე გამოსცა რაც ასევე დაეტყო რომანს. მგონი ამ გადავადებული გამოცემით მწერალმაც და  რომანმაც ბევრი მოიგო და მისი ერთ ერთი მთავარი ხიბლი ესაა, რადგან მისი მთავარი გმირიც ამ წიგნისავითაა არის ახალგაზრდა მაგრამ აზროვნებით და სიღრმით ყველას უსწრებს, დროსაც და მის უფროს დასაც და დედასაც…

pride_prejudiceრაც შეეხება სახელს რომელიც ინგლისურად  pride and prejudice არის და ქართლად ორნაირად აქვთ ნათარგმნი : “სიამაყე და ცრურწმენა” და “სიამაყე და მცდარი აზრი”.  ჩემი აზრით, წიგნის შინაარსთან უფრო მცდარი აზრი დგას ვიდრე ცრურწმენა საერთო კი  წინასწარ შექმნილი ცუდი(მცდარი) აზრი თუ რამენაირად შეიძლება ქართულად მოკლე სიტყვით ითქვას იდეალური თარგმანი იქნებოდა… ასეა თუ ისე ორივე მთავარი პერსონაჟს გამოხატულებაა ერთი მხრივ სიამაყე და მეორეს მხრივ წინასწარ შექმნილი მცდარი აზრი და სხვის სიტყვაზე გულუბრყვილოდ ასე ვთქვთ ახალგაზრდულად მინდობა…წიგნი პერსონაჟების ნაკლებობას არ განიცდის და ამასთან ეს მრავალფეროვნება ეტყობა მათ ხასიათებსაც, ამ წიგნში თავმოყრილია თითქმის ყველა ტიპის ადამიანი და ადამიანთა თვისებები მათი დადებითი და უარყოფითი მხარეებით და ეს ყველაფერი გრძელი მონოლოგებით  ხუთგვერდიანი აღწერებით კი არა მკლე ფრაზებით, დიალოგებით ქცევით არის მარტივად გადმოცემული და ამ შემთხვევაში და ამ წიგნთან მიმართებაში  ის ცოტა უაზრო ფრაზა “ყველაფერი მარტივი გენიალურია” მართლდება.

მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელო აუცილებლად წასაკითხი წიგნია თუ ორიგინალში შეგიძლიათ კითხვა მთლად უკეთესი…თუ იმ იშვიათ გამონაკლისს მიეკუთვნებით რომ არცერთი კინოვერსია არ გაქვთ ჯერ ნანახი მომილოცავს წინ მშვენიერი  პირველად კითხვის და ყურების ბედნიერობები გელით .

 

1423141161_53df3ad73e2e.jpgძალიან დავიკარგე თუმცა გამოსწორების იმედით ვიწყებ და ვაგრძელებ ჩემს წლევანდელ კითხვის მარათონს, რომელიც კარგი ტემპებით მიდის თუმცა ბლოგზე პოსტებით ჩამოვრჩები თან  ძალიან ……

ქართული wiki-ს  მიხედვით  –   დიდი სახლის პატარა დიასახლისი (ინგლ. The Little Lady of the Big House) — ამერიკელი მწერლის, ჯეკ ლონდონის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნაწარმოები. გამოიცა 1915 წელს, მწერლის გარდაცვალებამდე ერთი წლით ადრე;

ჯეკ ლონდონის მარტინ იდენზე უკვე დავწერე ადრე, ახლაც მახსოვს ის ემოცია  და თუ  როგორი აღფთოვანებული ვიყავი იმ წიგნით, მარტინ იდენზე  ნაკლები თუმცა მაინც  ძალიან დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა დიდი სახლის პატარა დიასახლისმაც,  რომელიც აქამდე რომ არ მქონდა წაკითხული და ამის ბრალი ალბათ ცოტა სულელურად ჟღერს მაგრამ სათაურია; სათაური რომ მესმოდა სულ სხვა ასოციაციებს იწვევდა ჩემში… კითხვა რომ დავიწყე არც მაშინ ვიცოდი რა ტიპის წიგნი (უფრო სწორად ელ ვერსია) მქონდა ხელთ ჩავარდნილი, უბრალოდ დავიწყე და როგორც ეს ლონდონს ჩვევია შევყევი  სანამ ბოლომდე არ გავედი.

ჩემთვის ჯეკ ლონდონი არის უბადლო მთხრობელი, ერთ-ერთი უდიდესი ფანტაზიორი, ალბათ გამორჩეული მეოცნებე მწერალი, ამ წიგნში აღწერა სამი ბრწყინვალე თითქმის იდეალური ადამიანი და შექმნა სასიყვარულო სამკუთხედი რომელიც წიგნს ბოლომდე ერთი ამოსუნთქვით წაგაკითხებს და ბევრს გაფიქრებს რა გამოსავალია ამ სიტუაციიდან… ბევრს გაფიქრებს თუ როგორ მოიქცეოდი შენ… ან რა არის ამ დროს სწორი, ან სამართლიანი… შექმნა ისეთი სიტუაცია როგორიც არის დეტექტიურ რომანში სადაც ხან ერთი გგონია დამნაშავე, ხან მეორე, ხან მესამე ბოლოს კი ყველა დამნაშავეა ან არცერთი და ვიღაც სხვა ვიზეც არც გიფიქრია…

მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელო და ქართული ვიკიპედიასავით სადაც მთელი შინაარსი და დაბოლოება გათქმულია და სპოილერებითააა გაძეძგილი აქ გავჩერდები ჩემს თავს კი ჯეკ ლონდონის სხვა წაუკითხავი წიგნები წაკითხვას შევპირდები )))

15591343_1130911130359475_4732168329323886252_oამ წიგნთან დაკავშირებით გაორებული გრძნობა მაქვს:

ფაქტი 1 : შეუძლებელია ეს წიგნი სწრაფად და ერთი ამოსუნთქვით არ წაიკითხოთ.

ფაქტი 2: შეუძლებელია ეს წიგნი ისე მოგეწონოს რომ შენი საყვარელი წიგნი ან სამაგიდო წიგნი გახდეს.

ფაქტი 3: რომ დავამთავრე კითხვა წესიერად იმის თქმაც არ შემეძლო მომეწონა თუ არა წიგნი…

ერთია წიგნმა მოახერხა და რაღაცეებზე დამაფიქრა, ჩამაფიქრა, ნერვებიც მომიშალა თან ძალიან…. საერთოდ ჩემ ერთ დაკვირვებას გავამხელ: ქალების დაწერილი წიგნები ყველაზე საინტერესო (ქალებზე მეტად)კაცებისთვის აღმოჩნდება ხოლმე.(მიზეზების ჩამოთვლა მეზარება, თუმცა თუ კარგად დაფიქრდებით თავადაც მიხვდებით რატომ) …გამონაკლისი ალბათ როულინგია რომელიც დიდიან პატარიან კაციან ქალიან “გოგოსიან ბიჭიანა” ყველას მოსწონს ან უნდა მოსწონდეს)

რაც შეეხება ამ წიგნის წაკითხვას ეს  გავს თითქოს მელ გიბსონი ხარ (რას სურთ ქალებიდან) და ქალების ფიქრები გესმის ოღონდ არა ყველასი არამედ ერთი ჭკვიანი ქალის რომელიც მთელი წიგნის განმავლობაში ჭკვიანურად არ იქცევა და არ არსებობს ადამიანი ნერვები რომ არ მოუშალოს და არ წამოაძახებინოს:  “წადი ქალო რას დასდევს უკან მაგ ჩემანალას,  სხვა კაცი ნახე დაილია ამ ქვეყანაზედაა” (კახური ინტონაციით, უფრო კონკრეტულად სიყვარული ყველას  უნდაში რომ თავმჯდომარეს როლშია  გივი ბერიკაშვილი რაღაც მისეული ინტონაციით)

შემაძრწუნებლად თვითმპყობელი – რომანი სიყვარულზე ? მე ასე დავასათაურებდი, ანუ სიყვარულს კითხვის ქვეშ დავაყენებდი… ამ წიგნში ბევრი რამეა თუმცა ჩემეულ გაგებას სიყვარულის შესახებ არცერთი ესადაგება. არის აკვიატება, უპასუხო გრძნობა, თუ უფრო სწორი იქნება უპასუხო აკვიატება …თუმცა რეალურად ნამდვილად ხდება მსგავსი რამ როგორც ქალების ასევე კაცების შემთხვევაში და ხშირად სიყვარულსაც არქმევენ…

წიგნის ენა მარტივი და ამასთან უცნაურია, თითქოს ეზარება ავტორს ბევრის წერა ან აკრეფვა ტექსტის კომპიუტერზე  და მომენტებში  ერთგვარად შეჯამებულად გიყვება დიალოგებს ტელეფონით საუბრებსა თუ წერილ/მესიჯებს. რაღაც ასე: მან დაურეკა და 10 წთ ილაპარაკეს ზოგად თემებზე … შეეძლო მეტი დაეწერა მაგრამ არ წერს, შენ უნდა მიხვდე რომ სატელეფონო საუბარი უხერხული იყო, სხვა სიტყვები ვერ მონახეს და ზოგად მოკითხვებს მოჰყვნენ, ერთი დაძაბული და ნერვიული იყო ხოლო მეორე გულგრილი და მეორესთვის ისევ გამოუცნობი და შორეული…მოკლედ ეს მაგალითი იმიტომ მოვიგონე რომ მეთქვა ტვირთი მკითხველზე გადმოქვს, თითქოს ავტორი  მოწმეა ამბის და პერსონაჟების გულისნადების მესაიდუმლე და მარტო ეს ავალია გადმოგვცეს, დანარჩენი ჩვენზეა…

იყო მომენტები რომლების გახაზვა და ამოწერა მომინდა თუმცა რა თქმა უნდა დამეზარა… იყო საინტერესო საუბრები რომლებიც შეჯამებული კი არა ხანდახან ზედმეტად გაწელილიც მეგონა თუმცა ზუსტად ამ საუბრებში იყო ის აზრები და გასახაზი მომენტები რომელთა დამახსოვრება ურიგო არ იქნებოდა…თუმცა ასევე  იყო თემები დიალოგებში როდესაც არცერთი პერსონაჟის აზრები ჩემს აზრებთან თუ ზოგად  მსოფლმხედველობასთან ახლოს არ იდგა და ამიტომ  ვერაფერ საერთოს ვპოულობდი, პირიქით ვეეწინააღდეგებოდი…

საბოლოო ჯამში მრჩება ისევ გაორებული გრძნობა თუმცა  წიგნს დამაკმაყოფილებელს ვუწერ:  ასეა თუ ისე ქალის ტვინში შეხედვა და იქიდან სამყაროს დანახვა არც ისე ურიგო და პატარა საქმეა.

   %e1%83%a4%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%98%e1%83%9e-%e1%83%99-%e1%83%93%e1%83%98%e1%83%99%e1%83%98-%e1%83%99%e1%83%90%e1%83%aa%e1%83%98-%e1%83%9b%e1%83%90%e1%83%a6%e1%83%90%e1%83%9a-%e1%83%99%e1%83%9dPhilip Kindred Dick     (December 16, 1928 –     March 2, 1982)

სანამ ავად არ გავხდი ჩემი ბლოგისთვის ვერ მოვიცალე, არადა წიგნების კითხვისთვის მეცალა (გაუმარჯოს დღეში 3 საათიან წინ და უკან მგზავრობას) და ათამდე წიგნის წაკითხვაც მოვასწარი, რომლებზე პოსტებსაც ამ დღეებში გამოვაქვეყნებ…ახლა კი წელს რიგით მეორე წაკითხულ წიგნის შესახებ მოვყვები ერთი ორ სიტყვას…

ზოგადად ფენტეზის დიდი მოყვარული არ ვარ მაგრამ ეს იყო უჩვეულო ფენტეზი, რომლის ავტორიც სამეცნიერო ფანტასტიკის ერთ ერთი გამორჩეული წევრია და რომლის სხვა წიგნების წაკითხვაც უკვე ძალიან მაინტერესებს და მინდა. ფილიპ კ დიკის ამ და კიდევ სხვა წიგნებით გამომცემლობა წიგნები ბათუმშიმ გაგვანებივრა და   ამისთვის დიდი მადლობა … შემდეგ წიგნის ფესტივალზე ალბათ მხოლოდ  ამ მწერლის წიგნებს დავაცხრები რომელთა საკმაოდ დიდი რაოდენობის ქართული თარგმანი დაგროვდა…

ეს წიგნი განეკუთვნება ე.წ.  “if ” ჟანრის წიგნს, და აგებულია იმ პრინციპზე რომ რა შეიძლება მომხდარიყო თუ …. და წიგნი იწყება ისე რომ  ეს “თუ”  უკვე მომხდარია, გერმანიას და მის მოკავშირეებს ომი მოგებული აქვთ, სამყარო გადანაწილებული აქვთ, მათ შორის ამერიკაც, როგორც ეს რუკაზე ჩანს  და ნელ-ნელა გავარკვევთ რომ კიდე აპირებენ რაღაც რაღაცეების შეცვლა-გადანაწილებას (რა თქმა უნდა გერმანელები ვერ ისვენებენ) …

სიცოცხლე ისეთი ხანმოკლეა. ხელოვნება კი, და ყველაფერი ის, რაც სიცოცხლეზე მაღლა დგას – ხანგრძლივი, დაუსრულებელი, უბერებელი, როგორც ჭია, ბეტონის კედელს რომ ღრღნის. ჩემ წინ ბრტყელი, თეთრი, უხეში კედელია აღმართული, მასში ან მასზე უნდა გავიარო. დამთავრდა, აღარ ვიდგები ამ კედლის წინ.

იდეალური საზოგადოება არ არსებობს, ისეთი, როგორიც გვინდა, სადაც ადვილად გასაგებია, რა არის მორალური, იმიტომ, რომ მისი შეგნებაა გაადვილებული. საზოგადოება, რომელშიც ადამიანს საკუთარი სიმართლის დასამტკიცებლად დიდი ძალისხმევა არ სჭირდება, ისედაც ცხადია, მართალი რომ არის.

ndhdhdeyh

წიგნის პერსონაჟები კი რამდენიმე ფენის და პროფესიის წამომდგენლები არიან. ასევე განსხვავებული ეროვნების და მათი ცხოვრების გარკვეული შეიძლება ითქვას დრამატული (ხშირად გარდამატეხი)  დროიდან მივადევნევთ თვალს… წიგნში არის რამდენიმე განსხვავებული ლოკაცია და სიუჟეტური ხაზი რომელიც იკვეთება ერთმანეთში, ხოლო რაც შეეხება სათაურს ყველაზე –  წიგნის სათაურში გამოტანილი კაცი მაღალ კოშკში არის მწერალი რომელმაც ამ ჩვენს if სამყაროში დაწერა ასევე if წიგნი (რეალურად კი რეალური ) იმის შესახებ რა იქნებოდა მომავალში რომ გერმანია და მისი მოკავშირეები დამარცხებულიყვნენ მეორე მსოფლიო ომში..ამ წიგნში წიგნს ჰქვია “შეესია კალია ქვეყანას” და თითქმის ყველა პერსონაჟი კითხულობს ამ წიგნს და გამოთქვამენ თავის აზრს და ერთგვარ პერსონაჟად და ფონად გასდევს ეს წიგნი თხრობას ისევე როგორც თითქმის ყველა პერსონაჟი დაკავშირებულია ე.წ. სამინსო წიგნთან…

დაო ის არის, რაც სინათლეს ასხივებს, წყვდიადს განდევნის. სამყაროს ორი ძირითადი ძალის ურთიერთქმედებაა და ეს ძალები მარადიულად განახლდება ხოლმე. ეს ის არის, რაც სამყაროს ნგრევისგან იცავს. სამყარო არასოდეს განადგურდება, რადგან საკმარისია წყვდიადმა მოიცვას, რომ სადღაც, მისი ქვესკნელის კუნჭულებში აღმოცენებას იწყებს სინათლის ნერგი. ეს არის გზა. როდესაც თესლი გაღვივდება მიწაში, ასე ნელ-ნელა, თვალისთვის შეუმჩნევლად ამოიზრდება ნიადაგიდან.

რა უცნაურია გამონაგონის ძალა, თუნდაც იაფფასიანის, რომელსაც ხალხზე შთაბეჭდილების მოხდენა შეუძლია.

ადაპტაცია – ეს თვითგადარჩენისთვის აუცილებელი წესია. თვალები გაახილე და ისე შეაფასე შენ გარშემო რა ხდება. ხელიდან ნუ გაუშვებ შესაძლებლობას. იყავი საჭირო დროს საჭირო ადგილზე.

შინაარსის მოყოლა რომ არ გამომივიდეს ვიტყვი რომ შესანიშანავი წიგნია, ძალიან საინტერესოდ იკითხება, ძალიან ბევრ ინფრომაციას იგებ მეორე მსოფლიო ომის შესახებ, ძალიან ბევრ რამეზე ჩაგაფიქრებს ეს “რა იქნებოდა რომ …” და რაც მთავარია თავიდან თითქოს ჭირს მიხვდე რა ხდება რადგან ისეთ ისტორიებს ყვებიან რაც ისტორიიდან გახსოვს რომ  არ მომხდარა მერე ნელ ნელა ეჩვევი და უკვე ბუნებრივად აღიქვამ ყველაფერს და საინტერესო “შესაძლებელ მომავლში” მოგზაურობას  იწყებ, საინტერსო პერსონაჟები კი ამ წიგნის ერთ-ერთი უმთავრესი ღირსებაა, თითქოს არ არსებობს მთავარი პერონაჟი და მეორეხარისხოვანი ყველა თავისი სიუჟეტი ადგილი და განსაკუთრებული ბუნება აქვს, ეს კი წიგნს ორმაგად საინტერესოს ხდის… მოკლედ პირადად მე ძალიან ვისიამოვნე ამ ” წიგნში მოგზაურობით” ახლახანს აღმოვაჩინე რომ სერიალის გადაღებაც მოუსწრიათ ამ წიგნი მიხედვით – სამი სეზონია გამოსული და როცა მოვიცლი აუცილებლად დავაგემოვნებ )))  თუმცა როგოც ვიცი ბევრი რამე შეცვლილია სერიალში  ასე რომ ვისაც ჯერ არ წაგიკთხავთ მათთვის ჯერ წაკითხვა და მერე სერიალს ჩაჯდომა ალბათ საუკეთესო ვარიანტი იქნება! დამიჯერეთ წიგნი მოგეწონებათ.

სიმართლე – სიკვდილივით საზარელი ჭეშმარიტება… მაგრამ მისი აღმოჩენა უფრო ძნელია.

 

mv5bmzuzndm2nzm2mv5bml5banbnxkftztgwntm3ntg4ote-_v1_ux182_cr00182268_al_ვაბრუნებ ჩემს დიდი ხნით მივიწყებლ კატეგორიას და იმედია ამ წელს ბევრი ბილეთის შეძენის საშუალება მექნება ანუ იმედი მაქვს ბევრ რამეს ვნახავ დიდ ეკრანსა თუ სცენაზე და მოვისმენ ცოცხლად და შევეცდები მათზე ჩანაწერიც გავაკეთო ხოლმე …

ახლა კი მინდა ჩემი შთაბეჭდილებები დავწერო ლა ლა ლენდზე რომელიც კინო რუსთავლეში ვნახე, რომელმაც 7 ოქროს გლობუსი აიღო და იმედი მაქვს უფრო მეტ ოსკარს აიღებს თავისი 14 ნომინაციიდან …  გამოგიტყდებით ემა სტოუნს ვყვარობ ))) თვითონ არ იცის და ნუ “გამიბაზრებთ”. ამიტომ დაანონსდა თუ არა ძალიან მომინდა ამ ფილმი ნახვა თან დიდ ეკარნზე …

სანამ ფილმზე დავწერ ერთ თემას შევეხები…

ფილმი რომ ვნახე ერთ კვირაში ოსკარის ნომინაციებიც დაიდო და ატყდა ერთი ამბავი, ისეთ კომენტარებს ვხედავდი რომ ვერ ვხდებოდი  და ასეთი კითხვები მიჩნდებოდა:   რატომ? როგორ? იყავი,  ნახე და მაინც ასე ფიქრობ?   მერე დავფიქრდი და მივხვდი რომ ეს სულაც არ არის გასაკვირი, ასეთი გამოხმაურება ჰქონდა “ბერდმენს” ჩემი აზრით ბოლო წლების ერთ ერთ საუკეთესო  ფილმს, და როგორც  “ლა  ლა ლენდი”  ისე “ბერდმენი” ეწინააღდეგება, აშარჟებს თვითირონიულია  ჰოლივუდის და ტექნოლოგიების ერთობლივ მხოლოდ ეფექტებზე ორიენტირებულ ფილმების მიმართ … “ლა ლა ლენდი” შეიძლება არ ეწინააღდეგება  მაგრამ მთელი ფილმი  ძველის დაფასებაა, ნოსტალგია აქვს და გულისტკივილს გამოხატავს რომ ეს ისტორიულობა ქრება, კლასიკა “იმტვერება” (როგორც რაიანის პერსონაჟი ჯაზს მისტირის) მრავლდება  შესაფერის weekend-ზე ფული მოსახვეტად გამოშვებული ფილმები.   ჰოლივუდმა ყველაზე მეტად აუწყო ფეხი ახალ ტექნოლოგიებს და მიჰყვება და მიჰყვება (თითქოს ნათქვამი  აქვთ ჯანდაბამდეც გავყვებითო) კინოზე ლაპარაკი არ გავს კინოზე ლაპარაკს, ისევე როგორც ფილმები არ გვანან ფილმებს…ფრაზები “სამდეში ეს გაასწორებს” “ერთხელ საყურებელი” ან ” დიდი არაფერი იქნება მაგრამ ტრიდეა და წავა” და კიდევ ბევრი სხვა რამ  რაც გამოსმარტფონებულ თაობას გვჭირს და ყოველდღიურობად გვექცა   ამ ყველაფრის ფონზე “ლა ლა ლენდს” რომ ვერ მიხვდე (ვერ მიუხვდე)  და ვერ დააფასო გასაკვრი არაა.

giphy.gif

ჰოლივუდი წინ მიდის მაგრამ უკან იხედება და მისტირის ძველ დროს, ძველ ფილმებს რომლებსაც თანამედროვე ხალხი ვეღარ იგებს, აღარ მოსწონთ, კარგი სიტყვა გვაქვს ქართველებს “ეხამუშებათ”  და თუ ახალი ფილმი  გავს ძველს ისტერიაში ვარდებიან და ბანალური გონიათ ყველაზე ორიგინალური რამ რაც კი ბოლო წლებში შექმნილა,  ვერ ხვდებიან რა ხდება, რა აქვს დასაფასებელი რა აქვს გასაგიჟებელი და რა აქვს 14 ნომინაციის ფილმს რომელიც ერთი ფილმი არაა, ესაა მთელი ჰოლივუდის ისტორია, მე ყველაფერი ვერ ამოვიცანი რადგან ძველი მიუზიკლების ნაწილი მაქვს ნანახი  Singin’ in the Rain მაშინვე გამახსენდა,  ასევე რამდენიმე ფილმის  ეპიზოდი რომელიც ამ ვიდეოშიცაა და   მთელი ფილმის განმავლობაში ნოსტალგიურ ხასიათზე ვიყავი  და ამასთან  აღფრთოვანებული შევყურებდი ფილმში შექმნილ  გარემოს…

და ბოლოს ლა ლა ლენდი ეს არის ფილმი სადაც შექმნილია უმშვენიერესი გარემო, უმშვენიერესი დეკორაციები, დადგმული სცენები და რაც მთავარია  ფონად უუუუულამაზესი მუსიკა რომელსაც თავიდან ვერ ამოიგდებთ ფილმის დამთავრების მერეც…

img_20170125_211643ფილმი რომელიც რამდენიმე მომენტში გულიანად გაგაცინებთ და ასევე აგატირებთ (ეს მეორე უფრო ადამიანზეა დამოკიდებული, პირველი აუცილებლად იქნება) და გადაღების საოცარი ტექნიკა, ოპერატორო ბრავო! – ძველი სკოლა და ძველი სტილი …როდესაც მიმიკა იყო გადამწყვეტი და სამსახიობო ოსტატობა და არა 3d ეფექტი …ახლოს მიტანილი კადრები რომ მსახიობის ემოცია გადმოგედოს თვალები მთელს ეკრანზე და ხედავ როგორ წარმოიქმნება ცრემლი გროვდება თვალში და ჩამოდის…(და არა სერიალებში ხშირად ნანახი  შორი კადრით როგორ მოედინება ცრემლი გადატკეცილ სახეზე და ეცემა ბოტოქსით გაბერილ ტუჩს ) და ასევე ისეთი ოსტატობით მოძრავი კადრები რომ 3დ ეფექტს მიჩვეული თვალიც მის  ნაკლებობასაც არ განიცდი…და ორი უნიჭიერესი მსახიობი, ორივე როგორ ვთქვა არ ვიცი გამორჩეული “ტიპაჟის” მქონე…

განსაკუთრებით ემა სტოუნი რომელიც ფილმიდან გადმოსულს გავს ცხოვრებაში და ფილმშიც ისეთი შთაბეჭდილება გექმნება რომ მისი ადგილი ზუსტად აქაა…

მოკლედ ლა ლა ლენდი უკეთესი “მიწაა” უკეთესი სამყაროა და ერთ ერთი საუკეთესო ფილმია, თანამედროვე კლასიკა, და მთელი ჰოლივუდის THE BEST OF …

7f336e65deeb96d6e0da8b3a2aaaf4adჯონ ერნსტ სტეინბეკი (ინგლ. John Ernst Steinbeck, Jr.; დ. 27 თებერვალი, 1902 — გ. 20 დეკემბერი, 1968) — ამერიკელი მწერალი. 1962 წლის ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში, ყველაზე კარგად ცნობილია ნოველით „თაგვებსა და ადამიანებზე“ (1937) და პულიცერის პრემიით დაჯილდოებული რომანით „მრისხანების მტევნები“ (1939).

header.png

წელს ჩემი 40 წიგნიანი “ჩელენჯი” სტაინბეკის (როგორც წიგნს აწერია, ვიკიპედიის მიხედვით სტეინბეკი) გაცნობთ  დავიწყე და მისი ყველაზე ცნობილი და აღირებული “თაგვებსა და ადამიანებზე” დავაგემოვნე.

კიდევ ერთხელ გაფრთხილება ისეთი წიგნია სპოილერის გარეშე ვერ დაწერ ვერაფერს, ამიტომ ეს ერთი პოსტი მაპატიეთ თუ წაკითხული არ გაქვთ  აუცილებლად  წაიკითხეთ ჯერ წიგნი და მერე შემომიარეთ პოსტის წასაკითხად.  პატარა და უცებ წასაკითხი წიგნია სხვანაირად ვერც მოახერხებთ…

მოკლედ: დიდი დეპრესიის დრო, ორი კაცი ჯორჯი და გონებასუსტი (და არა ღონე) ლენი და მათი ოცნება რომელიც თავიდან ჯორჯმა ლენის დასაწყანრებლად შეთხზა და ბოლო უკვე თვითონაც ირწმუნდა, რომ ერთ დღეს ექნებათ თავიანთი მიწა, იმუშავებენ საკუთარი თავისთვის და ლენის ეყოლება კურდღლების ფერმა რომლებსაც აჭმევს,  მოუვლის და არაფერს დაუშავებს და იცხოვრებენ თავის გემოზე და თავისი ჭკუით…

ეს არის ძალიან პატარა წიგნი რომელიც ძალიან დიდ თემებს ეხება და უამრავ საფიქრალს გიჩენს, განსაკუთრებით ფინალის მერე…უფრო კონკრეტულად კი ეს ნაწარმოები სამ სიტყვას უტრიალებს: ადამიანთა მარტოობა, უიმედობა და იმედები… პირველი უცნაურობა რაც თვალში მომხვდა ადამიანების დამოკიდებულება ერთმანეთთან, გვერდში დგომა და განუყრელობა გასაკვირ საქმედ რომ შეურაცხავთ ერთ მომენტში  ჯორჯს კითხვებით ავსებენ მისი და ლენის ურთიერთობაზე…

არასდროს მინახავს, რომ ერთი კაცი მეორეს გამო პრობლემებს იქმნიდეს.

ჩვენთან იშვიათად ეხმარებიან ადამიანები ერთმანეთს, – თქვა მან ჩაფიქრებით, – არ ვიცი, რატომ ხდება ასე. იქნებ ამ დაწყევლილ სამყაროში ყველას ეშინია ერთმანეთის.

მარტოობისგან შეიძლება გაგიჟდეს კაცი. სულ ერთია, ვინ იდგება შენ გვერდით, მთავარია ვიღაც იყოს. გეუბნები, კაცი მარტოობისგან შეიძლება შეიშალოს.

წიგნი რომელიც აღწერს დეპრესიის პერიოდს და ფონად გასდევს ასეთივე დეპრესია და მელანქოლია  და ყველაფერი განწყობა და მინიშნებები მიმართულია ფინალისკენ რომელიც რა თქმა უნდა გარდაუვალია რომ არ იყოს დრამატული,  მთელი წიგნი ძალიან გავს სპექტაკლში ჩამოკიდებულ თოფს და იმ ფაქტს რომელსაც ვერ გაექცევი – ამ თოფმა უნდა გაისროლოს…

ზუსტად ასეთი დატენილი თოფი და თავისტკივილია  ჩვენი ლენი ჯორჯისთვის, მაგრამ ის მაინც ზრუნავს მასზე რადგან ისინი ორნი არაინ, არ არიან მარტო და არ გვანან სხვებს…სხვები ხომ  სხვები არიან ამათ კი ოცნება აქვთ საკუთარ მიწასა და კურდღლების ფერმაზე, ჯორჯისთვის ლენი ერთისმხრივ  თავისტკივილია და მეორესმხრივ  არის ორი უდიდესი რამის გამოხატულება პირველი რომ ის  მარტო არ არის და ორნი არიან, და მეორე ოცნება რომელიც ლენის გარეშე არ არსებობს, ლენის გარეშე რჩება მარტოობა და გადაუვალი ლოთობაში გატარებული წლები სხვა ბიჭებივით…

ბებერი ძაღლის მოკვლა, სცენა რომელიც ძალიან დამამახსოვრდა და შემდეგ ნათქვამი ფრაზა “მე თვითონ უნდა გამეკეთებინა”  ეს ყველაზე დიდი სპოილერი იყო კითხვისას და თითქმის შევეჩვიე კიდეც გარდაუვალ ფინალს …

ამ წიგნის ყველზე დიდი ძალა და ემოცია წაკითხვის შემდგომ ფიქრებში მოდის, ხშირად წიგნში რაღაც ფრაზას ამოიკითავ და მოგეწონება, რამე მოხდება და ჩაგაფიქრებს, აქ კი მორჩები კითხვას და მერე მოდის ფიქრები, საქციელის ანალიზი,  და ფიქრები იმაზე თუ როგორ ხდება სხვისი მკვლელობა საკუთარი თავისთვის გამოტანილი განაჩენი, სხვისი შეცდომა რომელიც შენ უფრო ძვირად გიჯდება, რადგან შენ და ის გადაჯაჭვული ხართ, პასუხისმგებლობა რომელსაც ვერ გექცევი, და ჯორჯის მიერ გამოტანილი განაჩენი ლენისთვის რომელზეც რაც მეტს ვფიქრობ უფრო ლენის მიერ გამოტანილი განაჩენია ჯორჯისთვის…

ჯორჯს გამოაქვს განაჩენი და ამით კლავს თავის განსხვავებულობის, ოცნების ახდენის შანსს, გამოაქვს განაჩენი ლოთობასა და ბორდელში გატარებული დარჩენილი ცხოვრების მიმართ, და ის რაც ქარლიმ თავის ბებერ ძაღლს ვერ გაუკეთა და მერე ინანა, ჯორჯიმ გააკეთა, რადგან ეს მისი გასაკეთებელი იყო როგორც სლიმმა თქვა “ზოგჯერ ასეთი რამის გაკეთებაც გიწევს ადამიანს”. როცა გარდაუვალს ხედავ და თავს იტყუებ მაინც ცხოვრობ ოცნებით რომლის ასრულებისაც არ გწამს და ხდება სასაწაული და ეს ოცნება რეალობის საბურველში ეხვევა და შეცდომა, შენი პატარა უყურადღებობა და სხვისი ჩვეული მაგრამ ახლა უკვე დიდი სისულელე რომლის გამოსწორების შანსი არ არსებობს და რჩება ერთადერთი გამოსავალი თუ ამას გამოსავალი ჰქვია …

ვიცი ძალიან არეულად დავწერე მაგრამ ერთი თვეა draft -ში მაქვს ეს პოსტი და ვერაფრით გამოვთქვი იმის ნაწილიც კი რასაც ეს წიგნი იმსახურებს და ის ემოცია რაც წაკითხვის შემდეგ მქონდა.

csdgadffndbabsdპირველ რიგში გილოცავთ შობას!  მიყვარს ეს დღე და ეს დღესასწაული, ხშირად მარტო ვარ და რაღაც ჩანაწერებისმაგვარს ვაკეთებ ხოლმე, აწ უკვე ბოლო 4 წელია კი საიუბილეო პოსტის მზადებაში ვარ და WORDPRESS -ის მოლოცვას ველი რომ დავასქრინშოთო და სურათად დავურთო პოსტს ) თითქმის ტრადიციად დამიმკვიდრდა შობის ასე შეხვედრა. მოკლედ გილოცავთ, დაესწარით მრავალს, შობა-ახალი წელი თითქოს განწმენდის და ახლადდაბადების, მეორე (შეიძლება მეოცე) შანსის დადგომის,ახალი ათვლის, ახალი იმედების და გეგმების პერიოდია და ამიტომ ჩემნაირი მეგეგმე და მეოცნებე ტიპისთვის განსაკუთრებულად საყვარელი პეროდიცაა.

ესეც კიდევ ერთი იუბილე ჩემ უნიჭო ბლოგს )….  ძველ საიუბილეო პოსტებს გადავხედე და სულ ერთიდაიგივეა  – იმედები გეგმები და წინა წლის იმედგაცრუებები. არც ეს წელია გამონაკლისი, ჩავაგდე ჩელენჯი როგორც ბლოგზე ასევე goodreads-ზე. მოკლედ ტრადიციულად ვიზარმაცე. სამაგიეროდ წინა  წელს დავიწყე მუშაობა იმ სამსახურში რომელში მოხვედრისთვისაც 5 წლიანი მცდელობა და წელიწადნახევრიანი სტაჟირება დამჭირდა, ამიტომ სამსახურისთვის საჭირო ლიტერატურას უფრო ვკითხულობდი ვიდრე ჩემ უსაყვარლეს მხატვრულ ლიტერატურას. თავს ვიმართლებ მაგრამ წელს რაღაც ნაწილობრივ გასამართლებელი მაინც მაქვს.

რაც შეეხება იუბილეს ….

4 წელი- თითქოს დიდი დროა და თან არც არის, სამაგიეროდ ჩემი ბლოგი ჩემთვის გახდა ერთგვარ მატიანედ, დღიურად, და იმ იშვიათ დროს როცა არც წაკითხულ წიგნებზე ვწერ და არც მუსიკას ვდებ არამედ ჩემ უნიჭო აზრებს ვაფრქვევ რომელიმე გზააბნეულ პოსტში ზუსტად ასეთი პოსტები მეძვირფასებიან ძალიან, რადგან იქ არის ისეთი დეტალები შემონახული რომლებიც სხვებისთვის ნამდვილად არაფრისმომცემია მაგრამ მე ბევრ საინტერესო და ხანდახან უძვირფასეს მომენტებსაც მახსენებს… ამიტომ ჩემო ბლოგო გილოცავ 4 წლის იუბილეს და  დიდი იმედი მაქვს მეხუთე წლის იუბილეს შევხვდებით ერთად შესრულებული გეგმებით!

ახლა კი მომავალი წლის  გეგმები !!!

  1. წიგნები, წიგნები, წიგნები, – goodreads.com ზე 40 წიგნიანი ჩელენჯი დავისახე მიზნად, ჩემი აზრით უნდა შევასრულო გადაჭარბებით და რა თქმა უნდა ყოველ  ახალ წაკითხულ წიგნს ახალ პოსტსაც მოვაყოლებ.
  2. 4 წელი და ზუსტად 200 გამოქვეყნებული პოსტი. ასეთი სტატისტიკა მაქვს თუმცა არც ისე შთამბეჭდავია საშუალოდ  წელიწადში 25 პოსტი და თვეში 2 … ამიტომ თუ გეგმები სწორად წავიდა და მარტო 40 ზე მეტი პოსტი წიგნზე დავწერე იყოს რთული გამოწვევა და დამატებით 100 პოსტი უნდა შევმატო ამ წელს ბლოგს და საიუბილეო 300 პოსტით შევხდე 5 წლის იუბილეს.
  3. ჯერ-ჯერობით კიდევ არ ვიცი გავაზიარო თუ არა ბლოგი მეგობრებში, 4 წლიანი საიდუმლო ცხოვრების შემდეგ, ამ ბლოგის მკითხველები ძირითადად შემთხვევით შემოვლილი ხალხია, ვინ წიგნებს გუგლავს და ამ ბლოგს პოულობს  და გამოხმაურება კი მაკლია მაგრამ მაინც ალბათ ისევ საიდომლოდ დავტოვებ, და თუ ზემოთ ხსენებულ გეგმებს შევასრულებ 5 წლის იუბილეზე გავსაჯარავდოვდები.

ტრადიციულად დიდი მადლობა ყველა შემომვლელ-წამკითხველ-დამლაიქებელ-გამომყოლ-დამაკომენტარებელს  (ამ უკანასკნელთ განსაკუთრებით) … წელს განსაკუთრებული მადლობა ochobooks-ს გულთბილი  გამოხმაურებისთვის და ასევე ახალი და რაც მთავარია   კარგი,  გემოვნებიანი  წიგნების გამოცემისთვის.